به گزارش تابناک، ترکیه و رژیم اسرائیل، دو کشوری که روزگاری روابط اطلاعاتی، نظامی و تجاری تنگاتنگی داشتند، امروز در جبهههای لفظی و ژئوپلیتیکی روبهروی هم ایستادهاند. هیچکدام رسماً از «جنگ» سخن نمیگویند، اما واژههایی که مقامهای دو کشور در ماههای اخیر به کار بردهاند، از جنس دیپلماسی معمول نیست.
نشانهها و زمینههای یک چالش رو به رشد آنچه امروز بهصورت رویارویی آشکار دیده میشود، محصول یک فرسایش تدریجی است، نه یک شکاف ناگهانی. دادگاهی در استانبول، بنیامین نتانیاهو و دهها مقام اسرائیلی را به اتهام «نسلکشی» و «جنایت علیه بشریت» تحت تعقیب قرار داده است؛ اقدامی که بیشتر بار نمادین و سیاسی دارد تا کاربرد حقوقی. وزارت خارجه ترکیه در بیانیهای رسمی، نتانیاهو را با هیتلر مقایسه کرده و اردوغان در سخنرانیهای عمومی، لحنی تندتر از همیشه علیه اسرائیل به کار برده است. در سوی مقابل، مقامهای اسرائیلی از جمله عامیخای شیکلی، وزیر امور دیاسپورا، به صراحت از احتمال رویارویی مستقیم با نیروی دریایی ترکیه سخن گفتهاند و اندیشکده «آلما» در تلآویو، ترکیه را «خطرناکترین تهدید راهبردی» برای اسرائیل توصیف کرده است. هاکان فیدان، وزیر خارجه ترکیه، در اردیبهشت ۱۴۰۵ و در بحبوحه جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، جملهای گفت که بهسرعت بازتاب یافت: به باور او اسرائیل نمیتواند بدون داشتن دشمن زندگی کند و پس از ایران، نوبت به ترکیه خواهد رسید. این جمله از زبان یک وزیر خارجه، نشان میدهد که آنکارا خود را در تیررس نگاه راهبردی رژیم اسرائیل میبیند. با این حال، یاشار گولر، وزیر دفاع ترکیه، احتمال درگیری نظامی مستقیم را «بسیار کم» توصیف کرده، هرچند آن را بهطور کامل منتفی ندانسته و بر لزوم حفظ کانالهای ارتباطی میان دو ارتش تأکید کرده است. فراتر از لفاظیها، سه محور واقعی تنش را میسازند: رقابت بر سر نفوذ در سوریه پساسقوط اسد، گسترش همکاریهای نظامی اسرائیل با یونان و قبرس -دو کشوری که با ترکیه اختلافات دیرینه دارند- و طرحهای آمریکایی-اسرائیلی برای مشارکت دادن نیروهای کرد در معادلات منطقهای، طرحی که به گفته گزارشها بدترین نگرانی امنیتی آنکارا را زنده کرده بود. برخی تحلیلگران اسرائیلی، از جمله در گزارش کمیته ناگل، حضور نظامی ترکیه در سوریه را حتی خطرناکتر از تهدید ایران …
