مهدی ملکی - دلالها بیکار ننشستند و اجازه ندادند سفرهشان کوچکتر شود. گرچه لقمههای خارجی از سفره پر کشید اما بشقابهای دورچین داخلی که همچنان موجود است.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، بعد از روزهای پرالتهاب بمباران و انفجار و موشک و صدای جنگنده و لیگ نیمهتمام، بالاخره رسیدیم به فصل جدید فوتبال باشگاهی کشورمان. لیگ برتر دوره بیستوششم با حال و هوای متفاوت و تغییری بزرگ از جمله افزایش تیمها از ۱۶ به ۱۸ تیم آغاز شد و حالا هفته نخست آن را هم پشت سرگذاشتهایم و در آستانه برگزاری دومین بازی تیمها هستیم. فوتبالی که با ادامه خانه بهدوشی سرخابیها همراه است و ورزشگاههایی که در چند دهه پیش جا ماندهاند و با کمترین و نازلترین امکانات، میزبان هواداران و جوانانی هستند که جز همین فوتبال نیمبند، پناه دیگری ندارند.
در چنین اوضاع و احوالی، قرار است فوتبال بیش از پیش جور بسیاری از کاستیها را بکشد و جاهای خالی زیادی را برای مردم پُر کند. خلاءهایی که بخشی از آنها جزو تبعات جنگ است و باعث شده دایره کمبودها برای اغلب مردم و قشرهای مختلف، بیشتر از قبل هم بشود. در واقع، جنگ روی خیلی از مسائل تاثیر گذاشت اما مواردی وجود دارد که بهرغم تمام فشارها و محدودیتها، دست نخورده باقی ماند و تنها کمی تغییر شکل در آن ایجاد شد.
یکی از همین موارد به سفره همیشه پهن و چرب و نرم دلالها مربوط میشود. سفرهای که موشک جنگ وسط آن فرود آمد و باعث شد بازیکنان و مربیان خارجی مسیر خود را به سمت فوتبال ایران تغییر ندهند. در واقع، شرایط پرتنش خاورمیانه از یکسو و از سوی دیگر جهش افسارگسیخته قیمت ارز، سبب شد تمایل از هر دو سمت برای همکاری کاهش یابد. بدین ترتیب یکی از گزینههای پرسود دلالها و مدیران و مربیانی که با آنها همکاری داشتند، حذف شد. در سالهای گذشته شاهد موارد پرشماری بودیم که بازیکن خارجی با رقم آنچنانی و چندین برابر ارزش واقعیاش وارد فوتبالمان میشد و بعد از مدتی بدون هیچ تأثیرگذاری، و حتی بعضاً بدون یک دقیقه بازی، چمدانهایش را میبست و میرفت.
اما این تمام ماجرا نیست؛ دلالها بیکار ننشستند و اجازه ندادند سفرهشان کوچکتر شود. گرچه لقمههای خارجی از سفره پر کشید اما بشقابهای دورچین داخلی که همچنان موجود است. در این راستا، قیمتهای بازیکنان داخلی، مثل تورم، جهش کرد …
