به گزارش خبرنگار تابناک از استان آذربایجان غربی، صدای ترمزهای ممتد، جیغ لاستیکها و پس از آن صدای مهیب برخورد آهن با آهن؛ این موسیقی متن بسیاری از شبها و روزها در بلوارهای عریض ارومیه است و شهری که قرار بود با باغشهرهایش آرامش را هدیه دهد، اکنون در آمارهای پلیس راهور و پزشکی قانونی، رتبههای نگرانکنندهای در زمینه تلفات انسانی و خسارات مالی ناشی از تصادفات رانندگی کسب کرده است.
بررسیهای میدانی نشان میدهد که نوع تصادفات در این شهر از حالت «مالی ساده» به سمت «جرحی و فوتی شدید» تغییر ماهیت داده است و سرعتهای سرسامآور در بلوارهای اصلی مانند والفرجر، امام علی (ع) و باهنر، صحنههایی را رقم میزند که پیش از این تنها در جادههای بینشهری و بزرگراههای بدون محدودیت سرعت دیده میشد.
اما سوال اساسی اینجاست که چرا ارومیه به این نقطه رسیده است؟ آیا مشکل از مهندسی معابر است یا رانندگانی که خیابان را با پیست مسابقه اشتباه گرفتهاند؟ آمارها حکایت از آن دارند که سالانه هزاران نفر در این شهر راهی بیمارستانها شده و دهها خانواده داغدار عزیزانشان میشوند، در حالی که اقدامات پیشگیرانه همچنان در لایههای بروکراسی اداری متوقف مانده است.
در این گزارش تحلیلی، به بررسی ابعاد مختلف این بحران، از تقصیرات نهادهای اجرایی تا کوتاهیهای فرهنگی شهروندان و آمارهای تکاندهنده سال اخیر خواهیم پرداخت تا مشخص شود چرا «مرگ» در خیابانهای ارومیه اینقدر ارزان شده است.
ارقام تکاندهنده؛ وقتی مرگ در خانه رانندگان ارومیه را میزند
بر اساس آمارهای غیررسمی و تحلیل دادههای پزشکی قانونی آذربایجانغربی در سال ۱۴۰۳، تصادفات درونشهری در ارومیه با رشدی نگرانکننده همراه بوده است و برآوردها نشان میدهد که سالانه بیش از ۴۵۰ نفر در کل استان جان خود را در سوانح رانندگی از دست میدهند که سهم قابلتوجهی از این آمار مربوط به شهر ارومیه و کمربندیهای اطراف آن است.
تعداد مجروحان نیز رقمی خیرهکننده است؛ سالانه بالغ بر ۱۰ تا ۱۲ هزار نفر در سطح استان در اثر تصادفات راهی مراکز درمانی میشوند که بخش بزرگی از بار این مصدومیتها بر دوش بیمارستانهای ارومیه سنگینی میکند و بسیاری از این افراد دچار معلولیتهای دائم شده و هزینههای گزافی را بر بدنه اقتصادی خانواده و دولت تحمیل …
