اینکه علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، خودش مستقیماً در تمرینات بدنسازی قهرمانان ورود میکند و عملاً نقش بدنساز را هم ایفا میکند، حتماً یک جای کار میلنگد!
یا مربیانی که برای تیمهای ملی انتخاب کردهاید را قبول ندارید، یا هنوز به شاخصهای مدیریت حرفهای و تفویض اختیار اعتقاد ندارید. هر کدام که باشد، این رفتار حرفهای نیست و شأن کشتی ایران را پایین میآورد.
این فقط یک ضلع ماجراست. واقعیت این است که در سالهای مدیریت دبیر در حوزه امکانات، زیرساخت، خانههای کشتی و فراهم کردن شرایط رفاهی برای ملیپوشان، اتفاقات کمسابقه و قابل تحسینی افتاده است. این بخش از کارنامه مدیریتی دبیر را نمیتوان نادیده گرفت.
اما کشتی فقط تشک و امکانات نیست؛ ساختن یک قهرمان جهانی، یک پازل چندضلعی است و اگر یکی از این اضلاع درست کار نکند، کل زنجیره آسیب میبیند.
مهمترین این پازل فنی، آنالیز و مربیگری هستند. مربی تیم ملی فقط یکی از حلقههای این زنجیره است. پشت یک کشتیگیر قهرمان، باید مربی سازنده شهرستان، ارتباط مؤثر فدراسیون با مربیان پایه، کادر فنی تیمهای ملی و مجموعهای از متخصصان علمی قرار داشته باشند.
کشتی مدرن دیگر ورزش «مربی همهکاره» نیست. امروز کنار مربی باید متخصص آنالیز و تحلیل عملکرد، طراحی تمرین، بدنسازی، روانشناسی و علوم مرتبط حضور داشته باشد؛ تیمی تخصصی و حرفهای که بتواند برای هر حریف و حتی برای هر ثانیه از مسابقه، سناریوی مشخص داشته باشد.
از طرف دیگر، مربی نوجوانان و جوانان قرار نیست همان کاری را انجام دهد که مربی بزرگسالان انجام میدهد. مربی رده پایه باید استعداد را کشف کند، تکنیک را شکل دهد، دانش را متناسب با سن ورزشکار منتقل کند و برای آینده، کشتیگیر بسازد. نتیجه امروز اگر فدای مدال و افتخار فردا شود هراسی نیست، اما وقتی هر دو مهم در سایه اشتباهات منجر به ناکامی میشود، نگرانیهای جدی پدید میآید!
نتایج نهچندان مطلوب تیمهای نوجوانان و جوانان ایران در مسابقات جهانی، …
