بخشی از منتقدان معتقد بودند که زبان ترانه بیش از آنکه متوجه عوامل و ساختارهای دولتی باشد، جامعه و مردم را مورد خطاب قرار میدهد و از این منظر، مسئولیت مشکلات را میان گروههای مختلف یکسان در نظر میگیرد. برخی دیگر نیز مضمون اثر را نقدی به عادتهای اجتماعی مانند دشمنسازی، مقصر دانستن دیگران و نپذیرفتن مسئولیت ارزیابی کردند.
داریوش در واکنش به این انتقادها، متنی را در قالب استوری منتشر کرد و با اشاره به این بیت که «آینه چون نقش تو بنمود راست / خود شکن، آینه شکستن خطاست»، توضیح داد که «توهم توطئه» قرار نیست جامعه را محکوم کند.
او نوشت که این اثر «نقد برخی الگوهای فرهنگی و اجتماعی» است و افزود که نقد و آسیبشناسی یک جامعه، نه به معنای سرزنش آن جامعه است و نه به معنای انکار نقش دولتها و قدرتهای خارجی در سرنوشت آن.
داریوش از مواردی مانند دشمنسازی، دوگانه «یا با من یا علیه من»، نپذیرفتن خطا، مسئولیتگریزی و تخریب صدای متفاوت بهعنوان الگوهایی یاد کرد که شکل گرفتهاند. داریوش هشدار داد که خطر از جایی آغاز میشود که همین الگوها به رفتار سیاسی و اجتماعی همه نیز راه پیدا کنند.
او در بخش دیگری از پیام خود تأکید کرد که دیدن این آسیبها نشانه ضعف نیست، بلکه میتواند نشانه بلوغ یک جامعه باشد؛ جامعهای که میتواند در کنار ایستادگی، خودش را نیز مورد نقد قرار دهد و امکان بیشتری برای ساختن آینده داشته باشد.
