به گزارش سرویس بین الملل تابناک، پایگاه تحلیلی-خبری «ژورنال نئو» در مقالهای نوشته است:
پیمان دفاعی مکه، عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را در زمانی گرد هم آورده است که اعتماد به معماری امنیتی منطقهای تحت رهبری ایالات متحده فرسایش یافته است. تحلیلگران منطقهای که با آنها مشورت کردهام، دشمن مشخصی را که این پیمان متوجه آن است، شناسایی نمیکنند.
بنابراین، اهمیت واقعی آن ممکن است در این باشد که آیا بازدارندگی منطقهای میتواند به یک معماری امنیتی جدید و قابل قبول تبدیل شود و اولین آزمایش جدی خود را پشت سر بگذارد.
پیمان دفاعی جدیدی که در مکه توسط عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان امضا شد، به عنوان یک معماری امنیتی منطقهای جدید، یک «ناتوی اسلامی»، یک اقدام احتیاطی در برابر غیرقابل اعتماد بودن آمریکا، یک بازدارنده برای ایران، یا پاسخی به اسرائیل توصیف شده است.
با این حال، مصاحبههایی که با تحلیلگران منطقهای انجام دادهام نشان میدهد که هیچ توصیف واحدی به طور کامل هدف آن را در بر نمیگیرد.
این توافق توجه تحلیلگرانی را که با آنها گفتوگو کردهام به خود جلب میکند، زیرا اهمیت استراتژیک آن هنوز مشخص نیست. این پیمان سه کشور را با قابلیتهای نظامی متمایز، اولویتهای جغرافیایی و روابط متفاوت با واشنگتن متحد میکند.
در حالی که اصل آن روشن است - حمله مسلحانه به یکی از اعضا به منزله حمله به همه اعضا محسوب میشود - پیامدهای عملی آن همچنان نامشخص باقی مانده است.
یک نظم امنیتی منطقهای در حال شکلگیری
آزمون واقعی، اجلاس یا بیانیه دیگری نخواهد بود، بلکه اولین بحران جدی خواهد بود.
پروفسور محمد علی قباتی، وزیر و سفیر پیشین یمن، این توافق را «آغاز یک معماری امنیتی منطقهای بومی» میداند. او تمرکز را از شناسایی یک دشمن به یک تحول گستردهتر معطوف میکند: قدرتهای منطقهای به دنبال شکلدهی به راهبردهای امنیتی خود به جای اتکا به تضمینکنندگان خارجی هستند.
محمد سالم مجوار، مشاور استراتژیک یمنی، دیدگاه مشابهی دارد. او خاطرنشان میکند که اسرائیل، ایران و حوثیها همگی بخشی از محیط استراتژیک هستند، اما هیچکدام را نباید به عنوان هدف واحد در نظر گرفت. به گفته او، تحول کلیدی، تمایل ریاض، آنکارا و اسلامآباد برای تقویت توانایی …
