در حالی که ثبات نسبی قیمت سنگآهن، امید به آرامش در بازار فولاد را زنده کرده بود، جهش ناگهانی قیمت جهانی زغالسنگ، معادلات را به نفع هزینههای تولید تغییر داد و این افزایش قیمت نه تنها حاشیه سود تولیدکنندگان داخلی را تهدید میکند، بلکه با ایجاد فشار مضاعف بر بازار ارز و رکود در صنایع پاییندستی مانند خودرو و ساختمان، اثراتی دومینویی بر اقتصاد ملی خواهد داشت.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، نگاهی به قیمت های جهانی ذغال سنگ نشان می دهد که در حالی که قیمت جهانی سنگآهن با ثباتی نسبی روبروست، رشد چشمگیر قیمت زغالسنگ در بازارهای جهانی، بهویژه در شاخص فوب استرالیا، زنگ خطری جدی برای صنایع متالورژی و فولاد در سراسر جهان و بهخصوص ایران به صدا درآورده است.
افزایش قیمت زغالسنگ در حالی رخ میدهد که این ماده اولیه، قلب تپنده کورههای بلند فولادسازی است و هر نوسان در قیمت آن، مستقیماً بر بهای تمامشده محصول نهایی اثر میگذارد.
بسیاری از واحدهای تولیدی در ایران، بهویژه در روشهای سنتی تولید آهن (کوره بلند)، برای تامین نیاز خود به کک یا زغالسنگ باکیفیت به واردات وابسته هستند و جهش قیمت جهانی پیامدهایی را به همراه خواهد داشت.
برای مثال افزایش قیمت زغالسنگ به معنای بالا رفتن هزینه هر تن آهن تولیدی است و این امر باعث میشود حاشیه سود تولیدکنندگان کاهش یافته و فشار مالی بر واحدهای کوچکتر وارد شود.
همچنین طبق قانون عرضه و تقاضا، وقتی هزینه ماده اولیه بالا میرود، تولیدکننده برای جبران ضرر، قیمت محصول نهایی مانند میلگرد، ورق و... افزایش می یابد و این یعنی گرانی در صنعت ساختمان و زیرساختهای شهری.
بنابراین اگر قیمت تمامشده فولاد ایرانی به دلیل گرانی سوخت و ماده اولیه افزایش یابد، فولاد ما در بازار جهانی در برابر رقبایی که دسترسی ارزانتر به منابع دارند، شکست خواهد خورد.
ازسویی دیگر، گرانی زغالسنگ تنها به فولاد محدود نمیشود و اثرات دومینویی دارد مثلا برای تامین نیازهای وارداتی در قیمتهای جدید، تقاضا برای ارز افزایش مییابد که در شرایط فعلی، فشار مضاعفی بر بازار ارز کشور وارد میکند.
همچنین گرانی فولاد منجر به رکود در صنایع خودرو، لوازم خانگی و ساختوساز میشود که در نهایت منجر …
