به گزارش تابناک، او در سن هجدهسالگی به سلطنت رسید و در سال ۱۸۴۰ با پسرعمویش، شاهزاده آلبرت، ازدواج کرد؛ پیوندی که نُه فرزند به همراه داشت و پس از مرگ زودهنگام آلبرت در سال ۱۸۶۱، ملکه را تا پایان عمر در سوگواری دائمی فرو برد. دوران سلطنت او، که به «عصر ویکتوریا» شهرت یافت، با گسترش بیسابقه امپراتوری بریتانیا، انقلاب صنعتی و پیشرفتهای علمی و اجتماعی همراه بود. ملکه ویکتوریا در ۲۲ ژانویه ۱۹۰۱ در سن هشتادویکسالگی درگذشت؛ اما آنچه پس از مرگش آشکار شد، تصویری متفاوت و بسیار شخصیتر از این پادشاه پرآوازه به نمایش گذاشت.
وصیتنامهای که باید مخفی میماند
در دوران ویکتوریایی، مراسم تدفین اهمیت و معنای بسیار بیشتری نسبت به امروز داشت؛ در جامعهای که امید به زندگی کوتاه بود و مرگ بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره به شمار میرفت، بسیاری از افراد پیش از مرگ دستورالعملهای دقیقی برای مراسم و تدفین خود بر جای میگذاشتند. ملکه ویکتوریا نیز از این قاعده مستثنا نبود، اما دامنهی وسواس او در این باره کمسابقه بود: به گزارش وبسایت History Collection، او دوازده صفحه دستورالعمل مکتوب برای تشییعجنازه و تدفین خود تهیه کرد.
بخشی از این خواستهها را ملکه برای پزشک شخصی و مورد اعتمادش، سر جیمز رید، دیکته کرد و از او خواست تا پس از مرگش کاملاً محرمانه بماند. علت این پنهانکاری، رابطهی تیرهی ملکه با برخی از نُه فرزندش بود؛ او نگران بود که اگر خانواده از تمام خواستههایش مطلع شوند، بر سر آنها به مجادله بپردازند یا حتی وصیتش را تغییر دهند. به این ترتیب، اجرای دقیق این دستورالعملها بهطور کامل بر عهدهی سر جیمز رید گذاشته شد؛ پزشکی که تا سالها پس از مرگ ملکه نیز برخی از این اسرار را فاش نکرد.
جان براون، خدمتکار اسکاتلندی که ملکه هرگز فراموشش نکرد
جان براون یکی از خدمتکاران دربار در املاک اسکاتلندی سلطنتی در بالمورال بود که پس از مرگ شاهزاده آلبرت در سال ۱۸۶۱، به یکی از نزدیکترین همراهان ملکه ویکتوریا تبدیل شد. نزدیکی این دو، که برخی مورخان آن را رابطهای عاطفی و حتی به گمان بعضی، ازدواجی نامتعارف و ثبتنشده توصیف کردهاند، در زمان خود جنجالبرانگیز بود و خشم فرزندان ملکه، بهویژه ولیعهد وقت (بعدها ادوارد هفتم)، را برانگیخت. براون در سال ۱۸۸۳، هجده سال …
