در بحث صندوقهای سرمایهگذاری انرژی، معمولاً نخستین موضوعی که مطرح میشود میزان سرمایهای است که میتوان از بازار جذب کرد. اما شاید سرمایه مهمتری نیز در میان باشد: اعتماد.
اگر نخستین تجربههای تأمین مالی پروژههای انرژی از طریق بازار سرمایه بتوانند اعتماد سرمایهگذاران را جلب کنند، اثر آنها بسیار فراتر از یک پروژه یا یک صندوق خواهد بود. صندوق پروژه نیروگاههای خورشیدی «نور» را میتوان از همین زاویه نیز مورد توجه قرار داد. آنچه در این تجربه آزموده میشود، فقط امکان جذب منابع مالی برای چند نیروگاه خورشیدی نیست؛ این پرسش نیز مطرح است که آیا میتوان مدلی قابل اعتماد برای مشارکت گستردهتر مردم و سرمایهگذاران در توسعه زیرساختهای انرژی ایجاد کرد؟ در عین حال باید تاکید کرد که اعتماد با تبلیغ ساخته نمیشود. در بازار سرمایه نمیتوان از مردم خواست صرفاً به دلیل اهمیت یک پروژه ملی، سرمایه خود را وارد آن کنند.
سرمایهگذار حق دارد بداند منابع او در چه پروژهای مصرف میشود، پروژه در چه مرحلهای قرار دارد، چه ریسکهایی پیش روی آن است، درآمد آن چگونه شکل میگیرد و چه سازوکاری برای گزارش عملکرد و پاسخگویی وجود دارد. به همین دلیل، موفقیت یک صندوق را نباید تنها با میزان پذیرهنویسی روز نخست سنجید. آزمون واقعی پس از آن آغاز میشود. آیا پروژه طبق برنامه پیش میرود؟ آیا اطلاعات آن بهصورت منظم منتشر میشود؟ آیا سرمایهگذار میتواند رابطه میان منابع جذبشده و پیشرفت فیزیکی نیروگاه را مشاهده کند؟ و در نهایت، آیا این منابع واقعاً به دارایی مولدی تبدیل میشوند که برق تولید میکند؟
اگر پاسخ این پرسشها مثبت باشد، اعتماد به یک صندوق میتواند به اعتماد به یک مدل سرمایهگذاری تبدیل شود و اینجاست که امکان ایجاد صندوقهای بیشتر در بخش انرژی فراهم میشود. از یک صندوق به یک اکوسیستم تأمین مالی
صنعت انرژی برای توسعه آینده خود به منابع بسیار بزرگی نیاز دارد. طبیعی است که این حجم از منابع از یک محل تأمین نشود. دولت، بانکها، بخش خصوصی، سرمایهگذاران خارجی در صورت فراهم بودن شرایط و بازار سرمایه، هر یک میتوانند بخشی از این بار را بر عهده بگیرند.
اگر صندوقهای پروژه انرژی بتوانند سابقهای موفق و قابل اعتماد ایجاد کنند، بازار سرمایه میتواند به یکی از پایههای تأمین مالی …
