هدف ایران اختلال دائمی در تنگه هرمز نیست/ چرا بحران اخیر ایران و آمریکا متفاوت از قبل است؟

ناظران استراتژیک اکنون شروع به تشخیص این موضوع کرده‌اند که اتفاقی بی‌سابقه در تنگه هرمز در حال رخ دادن است – چیزی که اساساً با هر آنچه در تاریخ طولانی رویارویی‌های ایالات متحده و ایران پیش از این رخ داده، تفاوت دارد.

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، موسسه خاورمیانه دانشگاه ملی سنگاپور در مقاله‌ای نوشته است:

ایران و آمریکا – و به معنای گسترده‌تر، ایران و متحدان غربی آمریکا – مدت‌هاست که به ایجاد «هم‌زیستی» پایدار در مواجهه با بحران‌های مکرر عادت کرده‌اند. آنها آموخته‌اند که تحمل کنند، فشار را جذب کنند و منتظر بمانند، در حالی که همزمان به دنبال روزنه‌های دیپلماتیک می‌گردند و نبرد‌های نامتقارن به راه می‌اندازند. اما این بار، ریتم آشنا انفعال و صبر ممکن است دیگر کارساز نباشد: این بحران ویژگی‌هایی دارد که منطق قدیمی را منسوخ می‌کند.

آنچه آن را از رویارویی‌های قبلی متمایز می‌کند، مفهومی ساده، اما عمیق است که ریشه در جغرافیا، کثرت ذی‌نفعان، و پیوند‌های پیچیده بین ابعاد امنیتی و اقتصادی تنگه هرمز دارد: «آستانه تحمل بحران».

برای درک این موضوع، ابتدا باید بحران‌های دهه‌های گذشته را مرور کنیم، «آستانه تحمل بحران» را تعریف کنیم، و سپس بن‌بست فعلی بر سر تنگه هرمز را از دریچه این دو تحلیل پیشین بازبینی کنیم.

هم‌زیستی با بحران: الگوی روابط ایران-غرب

در طول قرن گذشته، پویایی روابط بین غرب و ایران با «هم‌زیستی با بحران» تعریف شده است – روابط خصمانه‌ای طولانی‌مدت که دهه‌ها به طول انجامیده و تلاش اندکی برای حل اختلافات اساسی صورت گرفته است.

در طول جنگ جهانی دوم، نیرو‌های بریتانیایی از پایگاه‌های خود در عراق به جنوب ایران حمله کردند، در حالی که نیرو‌های شوروی از شمال وارد کشور شدند. علیرغم اعلام بی‌طرفی ایران، دو قدرت متفق کشور را اشغال کردند و عملاً آن را برای بخش بزرگی از باقی‌مانده جنگ به مناطق نفوذ تقسیم کردند. 

«تحریم» نفت ایران توسط بریتانیا در سال ۱۹۵۱، که در مخالفت با نخست‌وزیر وقت، دکتر محمد مصدق، طراحی شد، تقریباً دو دهه پس از اولین بحران نفتی با بریتانیا در سال ۱۹۳۳ رخ داد. آن بحران در سال ۱۹۵۳ با کودتایی که توسط آمریکا و بریتانیا طراحی شد و دولت مشروع مصدق را سرنگون کرد، به اوج رسید.

تصرف سفارت آمریکا توسط دانشجویان …