به گزارش خبرنگار بخش خودرو تابناک؛ داستان شاهین از همان ابتدا ساده نبود؛ خودرویی که با امید زیادی معرفی شد، از یک مسیر مهندسی پرپیچوخم عبور کرد و در نهایت به محصولی تبدیل شد که هم نشانه تغییر بود و هم تمام محدودیتهای صنعت خودرو ایران را با خودش به بازار آورد. اگر تاریخ خودروهای ایرانی را ورق بزنیم، کمتر خودرویی را پیدا میکنیم که فاصله ظاهریاش با محصولات قبلی یک خودروساز تا این اندازه زیاد باشد. سایپا سالها با خودروهای کوچک و اقتصادی شناخته میشد؛ ابتدا پراید تبدیل به ستون اصلی محصولات شرکت شد و بعد تیبا و ساینا تلاش کردند همان فلسفه را با ظاهر و تجهیزات جدیدتر ادامه دهند. اما مشکل اینجا بود که بازار دیگر همان بازار گذشته نبود. مشتری ایرانی کمکم به خودروهایی با طراحی مدرنتر، امکانات بیشتر، ایمنی بالاتر و موتورهای جدیدتر دسترسی پیدا کرده بود و دیگر نمیشد برای همیشه با یک خودروی اقتصادی کوچک بازار را اداره کرد. شاهین قرار بود پاسخ سایپا به همین تغییر باشد. داستان این خودرو البته از همان ابتدا با نام شاهین شروع نشد. پروژهای که بعدها به شاهین تبدیل شد، در مسیر توسعه خود تغییرات زیادی را تجربه کرد و ریشههای آن به پروژه SP۱۰۰ بازمیگردد. سایپا در این پروژه به دنبال ساخت یک محصول جدید بود؛ خودرویی که از نظر ابعاد و جایگاه بتواند بالاتر از تیبا و ساینا قرار بگیرد و در بخش سدانهای خانوادگی بازار رقابت کند. نتیجه، خودرویی با ابعاد بزرگتر، طراحی متفاوت و کابینی مدرنتر از محصولات قبلی سایپا بود. طراحی شاهین یکی از نقاطی بود که از همان ابتدا توجهها را به خودش جلب کرد. برخلاف پراید و تیبا که فرم طراحی آنها بیشتر اقتصادی و محافظهکارانه بود، شاهین تلاش میکرد چهرهای جدیتر و حتی در بعضی زوایا اسپرتتر داشته باشد. چراغهای کشیده، جلوپنجره بزرگتر، خطوط روی کاپوت و فرم کلی بدنه باعث شدند خودرو در خیابان بهراحتی از محصولات قدیمیتر سایپا قابل تشخیص باشد. در نمای عقب نیز سایپا تلاش کرده بود خودرو را از حالت ساده و اقتصادی خارج کند. چراغهای عقب و فرم صندوق باعث شدند شاهین ظاهری نزدیکتر به سدانهای مدرن پیدا کند. شاید طراحی خودرو برای همه جذاب نباشد، اما نمیتوان انکار کرد که سایپا در این بخش تلاش کرده بود محصولی بسازد که از نظر …
