گرچه برخی کارشناسان سیاست خارجی این جنگ را یک شکست راهبردی برای آمریکا توصیف کردهاند، اما هنوز برای ارزیابی کامل پیامدهای بلندمدت آن زود است. همچنین با وجود مصرف حجم چشمگیری از مهمات نظامی و ناکامی در دستیابی به اهداف اصلی، این جنگ در مقایسه با مداخله نظامی آمریکا در لبنان در سال ۱۹۸۲ که به کشته شدن ۲۴۱ نظامی آمریکایی انجامید، تلفات انسانی بسیار کمتری داشته است.
تصمیم ترامپ برای حمله به ایران بیش از آنکه بر توصیههای مشاوران امنیت ملی یا وعدههای او به حامیان سیاسیاش استوار باشد، ناشی از قضاوت شخصی خود او بوده است. همچنین ادعا میشود که بسیاری از دولتهای خارجی، دوران ریاستجمهوری ترامپ را یک مقطع استثنایی در سیاست آمریکا میدانند و آن را نماینده سیاست خارجی بلندمدت ایالات متحده در نظر نمیگیرند.
سریعترین راه برای کاهش هزینههای این درگیری، خروج ایالات متحده از رویارویی با ایران و از میان برداشتن انگیزه تهران برای اعمال فشار بر واشنگتن از طریق تنگه هرمز است. چنین اقدامی میتواند به بازگشایی سریع این گذرگاه حیاتی انرژی کمک و همزمان جایگاه تولیدکنندگان نفت خارج از منطقه خلیج فارس، از جمله ایالات متحده، را تقویت کند.
با این حال، واشنگتن و تهران در شرایط کنونی آمادگی پذیرش مصالحهای قاطع و آتشبس فوری و پایدار را ندارند؛ پس، احتمال میرود درگیریهای نظامی محدود و مذاکرات دیپلماتیک تا زمان آغاز به کار دولت بعدی آمریکا در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۹ ادامه پیدا کند. هر چند عامل انتخابات میاندورهای پاییز امسال را هم نباید از نظر دور داشت که میتواند پایگاه ترامپ را تقویت یا به شدت متزلزل کند.
