به گزارش ورزش سه، تراکتور در همان نیمه اول دیدار برابر پیکان نشان داد آمادگیاش برای شروع فصل فقط به مسائل بدنی محدود نمیشود و تیمی که چند روز قبل از شروع فصل هدایت آن به جواد نکونام سپرده شد، از نظر تاکتیکی هم با شرایط قابل قبولی وارد مسابقات شده است؛ موضوعی که شاید بیش از هر چیز در گل دوم این تیم خودش را نشان داد.
این گل پس از یک اتفاق مهم در جریان مسابقه شکل گرفت. نیما احمدی، بازیکن جوان پیکان، پس از یک بررسی طولانی VAR و با تبدیل کارت زرد به ثرمز از زمین مسابقه اخراج شد و تراکتور صاحب یک ضربه ایستگاهی شد.
پشت توپ، هادی حبیبینژاد قرار گرفت؛ بازیکنی که ارسالش را به منطقهای مشخص در حوالی تیر دوم فرستاد؛ محمد نادری خودش را به محل فرود توپ رساند و با ضربه سر توپ را به محوطه شش قدم برگرداند؛ جایی که بازیکنان تراکتور از قبل حضور داشتند و آماده استفاده از توپ دوم بودند.
در ادامه، دانیال اسماعیلیفر که به عنوان یکی دیگر از مدافعان کناری تراکتور جلو کشیده بود، در موقعیت ایدهآل ضربه زنی قرار گرفت و با ضربه سر توپ را به تیر دروازه کوبید تا در ریباند شهریار مغانلو مقابل دروازه تقریبا خالی با سادهترین ضربه ممکن، حاصل یک طراحی چندمرحلهای را تکمیل کند.
چیدمان بازیکنان تراکتور و نوع ارسال حبیبینژاد نشان میداد این ضربه ایستگاهی احتمالا بخشی از برنامههای تمرینشده این تیم در دوران پیش فصل بوده است.
حضور بازیکنان در نقاط مختلف محوطه، فرستادن توپ به تیر دوم، برگرداندن آن به داخل محوطه و سپس حضور اسماعیلیفر برای ضربه نهایی، اتفاقاتی نبودند که صرفا در چند ثانیه و بدون طراحی قبلی شکل گرفته باشند.
نکته جالب دیگر در این گل، حضور پررنگ مدافعان کناری تراکتور در طراحی حمله بود.
نادری و اسماعیلیفر، دو مدافع چپ و راست تراکتور هر دو در این صحنه نقش مستقیم داشتند. نادری توپ اول را برگرداند و اسماعیلیفر تا آستانه باز کردن دروازه پیش رفت. این یعنی تراکتور برای ضربات ایستگاهی صرفا روی مهاجمان و مدافعان میانی حساب نکرده و بازیکنان کناری هم بخشی از الگوی طراحیشده بودهاند.
در نهایت هم مغانلو، که در چنین موقعیتهایی وظیفه حضور در منطقه خطر را داشت، کار را تمام کرد.
تراکتور در هفتههای …
