بارسلونا فرصت استثنایی ماه ژوئن را از دست داد. چلسی به دنبال فروش برخی از ستارههای خود برای بازسازی تیم جهت هدایت ژابی آلونسو بود و قصد داشت با فروش ژوائو پدرو یا انزو فرناندز تامین مالی کند. در آن زمان بارسلونا میتوانست ژوائو پدرو را با مبلغ ۸۰ میلیون یورو به همراه ۲۰ میلیون یورو متغیرات به خدمت بگیرد. رئال مادرید از همین وضعیت استفاده کرد و مارک کوکوریا را با ۵۵ میلیون یورو جذب کرد.
عدم دعوت از ژوائو پدرو توسط کارلو آنچلوتی برای حضور در جام جهانی نیز باعث شد چلسی نتواند قیمت او را در تورنمنت بالاتر ببرد. با این حال دکو، مدیر ورزشی بارسلونا، عجله زیادی برای جذب آنتونی گوردون با مبلغ ۸۰ میلیون یورو داشت تا مصدومیتهای متوالی رافینیا را پوشش دهد.
به طور همزمان بارسلونا خولین آلوارز را به عنوان هدف اصلی خود برای جانشینی لواندوفسکی تعیین کرد، اما موضع سختگیرانه اتلتیکو مادرید این انتقال را پیچیده ساخت. در سوی دیگر، آرسنال نیز برای جذب ژوائو پدرو تلاش کرد، اما چلسی تمایلی به تقویت حریف مستقیم خود در لندر نداشت. در نهایت، عدم اقدام به موقع بارسلونا موجب شد این فرصت بزرگ از دست برود.
