به گفته روزنامه گاتزتا دلو اسپورت، سخنان دلپیرو یادآور یکی از تأثیرگذارترین اقدامات احترامآمیز میان این دو باشگاه رقیب بود که فوتبال ایتالیا تا به حال به خود دیده است. این مهاجم سابق یووه نوشت: «فرانکو، به خاطر آنچه درون و بیرون زمین با دوران بازی افسانهایات به ما آموختی از تو سپاسگزارم. نماد یک باشگاه، ابدی است.»
سپس جملهای را در پایان اضافه کرد که این دو رقیب بزرگ را در اندوه به یکدیگر پیوند میداد. داستان به هفتم مارس ۱۹۹۰ برمیگردد. چند ساعت پیش از بازی مرحله یک چهارم نهایی جام باشگاههای اروپا بین تیمهای میشلن و میلان که در بروکسل و در ورزشگاه هیسل برگزار میشد، بارزی و پائولو تاوجیا، مدیر میلان، به سمت بخش سابق Z (همان سکویی که در ۲۹ می ۱۹۸۵ و پیش از فینال جام باشگاههای اروپا مقابل لیورپول، ۳۹ تماشاگر که بیشتر آنها هوادار یوونتوس بودند جان خود را در آنجا از دست دادند) قدم زدند.
میلان میخواست یک مراسم یادبود رسمی برگزار کند، اما مقامات بلژیکی اجازه این کار را ندادند. کاپیتان میلان در سکوت و بدون هیچ تشریفات یا سر و صدایی، یک دسته گل متشکل از ۳۹ گل رز سرخ را به نشانه هر یک از قربانیان در پایین آن سکو قرار داد. این حرکتی بود که کاملاً با ابتکار شخصی خود او انجام شد، لحظهای از انسانیت توسط کاپیتان سرسختترین رقیب یوونتوس، در محل وقوع تاریکترین شب تاریخ بیانکونری.
خبر این اقدام به تورین رسید. در بازی خانگی بعدی در ورزشگاه کموناله، هواداران جایگاه مخصوص افراطیهای یوونتوس با بنری پاسخ دادند که از آن زمان در حافظه جمعی باشگاه ثبت شده است: «بارزی، ۳۹ بار از تو سپاسگزارم.»
سی و شش سال بعد، این دلپیرو بود که از همین کلمات دقیق برای وداع استفاده کرد. او با این کار به یک ملت فوتبالزده و عزادار یادآوری کرد که چرا برای بارزی فراتر از رنگهای سرخ و سیاه میلان سوگواری میشود: نه فقط به عنوان یکی از بزرگترین مدافعان تاریخ فوتبال، بلکه به عنوان مردی که شرافت و اخلاقش فراتر از رقابتهایی بود که معمولاً فوتبال را به دو نیم تقسیم میکند.
