رئال در نخستین آزمون جدی پیشفصل، چهرهای کاملاً مطابق با سبک ژوزه مورینیو نشان داد: تیمی منظم، جنگنده، بدون ریسکهای بیمورد، رقابتطلب و متعهد. در فاز هجومی نیز برنامه مشخصی داشت؛ توپگیری سریع و حملات مستقیم، بدون اتلاف وقت و بازی اضافی. همین سبک باعث شد رئال از همان دقایق ابتدایی بر فیورنتینا برتری محسوسی داشته باشد.
رئال در دفاع عملکرد مطمئنی داشت و در حمله نیز هدفمند ظاهر شد. کارراس و سیریا از سمت چپ بارها دفاع حریف را آزار دادند و در سمت راست نیز ترنت و دومفریس با نفوذهای مداوم خطرساز بودند. تمام این حملات را آردا گولر با پاسهای دقیق خود هدایت میکرد.
در یکی از حملات پاس عمقی گولر به کارراس رسید و این بازیکن توپ را به مقابل دروازه فرستاد که اندریک در نقش یک گلزن فرصتطلب ظاهر شد و با یک ضربه پای چپ محکم و زمینی، داوید دخیا را مغلوب کرد.
رئال که کنترل بازی را در اختیار داشت، خیلی زود به گل دوم هم رسید. کاماوینگا پس از یک حرکت انفرادی زیبا، توپ را به سیریا رساند و این بازیکن جوان نیز با خونسردی و ضربهای دقیق، اختلاف را به دو گل افزایش داد.
فیورنتینا زیر فشار شدید رئال قرار داشت و تنها در واپسین دقایق نیمه نخست، روی یکی از معدود حملاتش توسط پیکولی به گل رسید تا نتیجه ۲-۱ شود.
به نظر میرسید مورینیو از عملکرد تیمش رضایت دارد، زیرا در بین دو نیمه هیچ تغییری در ترکیب ایجاد نکرد و همان یازده بازیکن را به زمین فرستاد.
اما فیورنتینا نیمه دوم را کاملاً متفاوت آغاز کرد و تنها در پنج دقیقه ابتدایی، بیشتر از کل نیمه نخست موقعیت ساخت. آلبرت گودموندسون در موقعیتی تکبهتک توپ را به بیرون زد و کمی بعد رولاندو ماندراگورا نیز با یک ضربه آزاد خطرناک تا آستانه گلزنی پیش رفت.
سرانجام سومین فرصت به گل تبدیل شد و مویزه کین که تنها چند ثانیه از ورودش به زمین میگذشت، با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند.
فیورنتینا مالکیت توپ را از رئال گرفت و از فشار خود بهترین استفاده را برد. از برتری کامل رئال در نیمه نخست دیگر خبری نبود و شاگردان مورینیو کاملاً افت کردند.
در زمان توقف بازی برای نوشیدن آب، نارضایتی مورینیو از روند مسابقه کاملاً مشخص بود. او علاوه بر صحبت با بازیکنان، سسترو را نیز به میدان فرستاد تا در کنار کاماوینگا و والورده، کنترل خط میانی را دوباره به دست بگیرد. این تغییرات تا حدی مؤثر بود و رئال دوباره شرایط بهتری پیدا کرد. مورینیو سپس خط حمله را نیز تازه کرد و اِسپی را به جای اندریک، که در نخستین دقایق پیشفصل خود هم گل زده بود و هم نمایش خوبی داشت، به میدان فرستاد. دنزل دومفریس نیز پس از اولین نمایش موفقش جای خود را به یانیس داد.
فیورنتینا پس از تعویضهای متعدد، از جمله ورود ویکتور والدپنیاس، مدافع سابق رئال مادرید که نخستین بازی خود را برای تیم ایتالیایی انجام داد، از شدت حملاتش کاست. رئال دوباره کنترل مسابقه را در اختیار گرفت، اما دیگر خبری از خطرات نیمه نخست نبود.
مهمترین موقعیتهای پایانی روی دو ارسال دقیق ترنت شکل گرفت؛ نخستین سانتر او نزدیک بود توسط والورده تبدیل به گل شود و دومین ارسال نیز در آخرین ثانیههای مسابقه به اسپی رسید، اما ضربه سر این مهاجم جوان راهی به دروازه پیدا نکرد. همین همکاری میان سانترهای دقیق ترنت و قدرت سرزنی اسپی میتواند در طول فصل به یکی از سلاحهای مهم تیم مورینیو تبدیل شود. در نهایت، تعویضهای متعدد دو تیم باعث افت ریتم بازی شد و این دیدار دوستانه با تساوی ۲-۲ به پایان رسید.
