به گزارش "ورزش سه"، فدراسیون والیبال ایران گزارشی احساسی و جالب را در خروجی سایت خود قرار داد که حال و هوای تمرینات این روزهای تیم ملی را به شکل متفاوتی بیان میکند: «وقتی پایت را داخل سالن فدراسیون میگذاری، قبل از اینکه چشمت به چیزی بیفتد، صداست که به استقبالت میآید. اما اینبار نه خبری از موسیقی کرکننده روزهای مسابقه است و نه تماشاچی روی سکوها. در این فضای روشن و خلوت، صداها بیواسطه میپیچند؛ صدای تیز کشیده شدن کفی کفشها روی پارکت، کوبش سنگین توپها و فریادهایی که مدام اسمها را صدا میزنند. یک حلقه اتحاد ساده اول کار شکل میگیرد، دستها روی هم قرار میگیرد و با یک «ایران» بلندی که سالن را میلرزاند، همهچیز شروع میشود. از همینجا میتوان فهمید این ده روزی که ۱۵ بازیکن در فاز اول اردو کنار هم بودهاند، فقط یک تمرین معمولی نبوده است. انرژی سالن آنقدر بالاست که حتی اگر بیرون ساختمان هم قدم بزنی، صدای فریادهایشان را میشنوی.
شدت تمرین بالاست، اما نه از آن فشارهایی که کادر فنی بخواهد به زور به تیم وارد کند. انگار خود بچهها یک طلب شخصی از والیبال دارند و میخواهند با خطاهایشان همینجا، داخل همین سالن تسویهحساب کنند. اسفندیار از کنار یکی از سرویسهایش ساده رد نمیشود. از مربی میخواهد توپ دیگری برایش بیندازد و دوباره پشت همان خط میایستد. صحنهای که فقط چند متر آنطرفتر، شکل دیگری پیدا میکند؛ یکی برای نجات یک توپ روی زمین میافتد، دیگری بعد از یک دریافت ناموفق بیاختیار فریاد میزند و چند ثانیه بعد، دوباره همان حرکت را تکرار میکند.
انگار اینجا هیچ اشتباهی قرار نیست همانطور که اتفاق افتاده، رها شود؛ هر حرکت، تا وقتی به چیزی که در ذهنشان هست نزدیک نشود، دوباره و دوباره تکرار میشود.
کمی آنطرفتر در جریان تمرین و رالیهای سنگین، تلاش برای زنده نگه داشتن توپها به اوج میرسد. شیرجههای تماشایی لیبروها، یعنی کمیل و توانا، سالن را به وجد میآورد. البته این فقط مخصوص آنها نیست؛ در این فشار بیامان، بارها پیش میآید که چهرههای بازیکنان برای چند لحظه از شدت برخورد و درد دست و بدنهایشان درهم میرود، اما هیچکس از توپ دست نمیکشد و تا آخرین لحظه برای …
