به گزارش ورزش سه، بعضی خبرها آنقدر ناگهانی از راه میرسند که فرصت هضمشان هم وجود ندارد. صبح امروز یکی از همان خبرها از تبریز مخابره شد: محمد ربیعی از تراکتور رفت و جواد نکونام به عنوان سرمربی جدید روی صندلی او نشست. تصمیمی برقآسا که در فاصله چند ساعت، به یکی از مهمترین اخبار فوتبال ایران بدل شد.تغییری که دستکم در واکنش نخست، با استقبال پرشورها همراه شد.
مربیای که حالا باید یکی از پرمهرهترین تیمهای فوتبال ایران را از نو تعریف کند، بیآنکه ضرورتاً چیزی را از نو بسازد. مسئله همینجاست. جواد برای ساختن تراکتور زمان ندارد. تنها شش روز تا نخستین مسابقه فصل برابر پیکان باقی مانده است. شش روز برای آنکه با بازیکنان جدیدش کار کند، مناسبات رختکن را بشناسد، ایدههایش را منتقل کند و تصویری ابتدایی از تیمی بسازد که قرار است هم از عنوان قهرمانیاش دفاع کند و هم در آسیا برای فوتبال ایران بجنگد.
نکونام بعد از جدایی از استقلال، برخلاف تصور بسیاری، خیلی زود روی نیمکت دیگری ننشست. نام او در مقاطع مختلف مطرح شد، اما هیچکدام از مسیرها به مقصد نرسید. حالا بازگشتش نه در یک تیم میانه جدول، بلکه روی نیمکتی اتفاق افتاده که سقف توقعاتش از همان روز نخست، جام است.
این نیمکت البته فقط جام داخلی را مطالبه نمیکند. تراکتور در فصل پیشرو باید در لیگ، جام حذفی و لیگ نخبگان آسیا رقابت کند. فصلی که در صورت طی شدن تمام مسیرها، تعداد مسابقاتش میتواند به حوالی ۵۰ بازی برسد. یعنی یک فصل فرسایشی، با سفرهای مکرر، مصدومیت، محرومیت، افت فرم و لحظاتی که دیگر نمیتوان با یازده بازیکن ثابت از آنها عبور کرد.
نکو یک بار تجربه چنین فصلی را داشته. در زمان فولاد خوزستان که تیمش هم در آسیا حاضر بود، هم در لیگ رقابت میکرد و هم در جام حذفی تا فینال رفت و جام را به خانه برد. پنج فصل گذشته و حالا دوباره همان جاده پیش روی اوست؛ با این تفاوت که این بار مقصد، تبریز است و انتظارات، بزرگتر.
در ادبیات مدیریت و مطالعات مربوط به عملکرد تیمی، یک اصل ساده وجود دارد: …
