نخستین حضور رافینیا به عنوان کاپیتان اول در نوکمپ شبیه به یک مهر تایید بود؛ تایید مسیری که خیلی زودتر شروع شده بود. هواداران بارسلونا این موضوع را درک کردند و آن را به او نشان دادند. او نیز همانگونه که رهبران پاسخ میدهند جواب داد: با یک سخنرانی مثال زدنی.
پیش از آنکه از جامها صحبت کند، به یاد کسی بود که رنج میبرد. او آرزوی بهبودی سریع برای رونی بردغجی کرد و خود را در کنار او قرار داد. به قهرمانان جهان تبریک گفت و از سنگینی پوشیدن این پیراهن سخن گفت؛ کلماتی سنجیده و صادقانه.
سپس نوبت به پنالتی رسید. روزهای زیادی وجود خواهد داشت که رافینیا کنار بکشد و توپ را به لامین یامال واگذار کند. یک کاپیتان خوب سهم دیگران را نیز میدهد و به رشد اطرافیانش کمک میکند. اما در جام خوان گمپر، در اولین حضورش با افتخارات کاپیتانی، وقت آن بود که سخنرانی خود را روی چمن به پایان برساند و این کار را کرد. او خطا گرفت، توپ را برداشت و آن را به گل تبدیل کرد. بدون هیچ حرکتی رو به سکوها، تنها با یک پیام: من اینجا هستم.
این جوهره رافینیای کاپیتان است. او پنهان نمیشود و پا پس نمیکشد. اگر تیم به گل نیاز داشته باشد، به دنبال آن میرود. اگر روزی تیم مهاجم نوک نداشته باشد، با تمام وجود در پست مهاجم نوک میجنگد. او آماده است همه چیز خود را بدهد و مهمتر از همه، تیم را هممسیر خود کند. یک رهبر با آنچه در اطراف خود ایجاد میکند سنجیده میشود و رافینیا تیم را با خود میکشد و با اقتدار در زمین و رختکن رهبری میکند.
بهترین بخش این است که یک ارتباط واقعی وجود دارد. سکوها او را از خود میدانند و او نیز سکوها را از آن خود حس میکند. این همدلی با بازوبند خریداری نمیشود و به ارث نمیرسد، بلکه با فداکاری و هماهنگی میان گفتار و رفتار ساخته میشود. رافینیا این موضوع را در هر حرکت خود منتقل میکند.
منبع: اسپورت
