به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی والیبال لهستان با پیروزی مقابل آمریکا در فینال لیگ ملتها، پنجمین سال حضور نیکولا گربیچ روی نیمکت این تیم را با یک قهرمانی بزرگ جشن گرفت. برخلاف برخی نوسانهای فردی بازیکنان، این روحیه تیمی، جنگندگی و تلاش جمعی بود که لهستان را به قله رساند. در همین دیدار، عنوان ارزشمندترین بازیکن فینال نیز به توماش فورنال رسید.
در پنج سال همکاری لهستان با گربیچ، این تیم موفق به کسب ۹ مدال شده که سه مدال طلای لیگ ملتها در سالهای ۲۰۲۳، ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ مهمترین آنها بوده است. علاوه بر این، نقره المپیک، مدالهای نقره قهرمانی جهان و اروپا و همچنین برنز جهان، کارنامهای درخشان برای سرمربی صربستانی ساخته است؛ کارنامهای که حالا انتظارات را برای قهرمانی اروپا افزایش داده است.
این پیروزی مقابل آمریکا شاید زیباترین مسابقه والیبال نبود، اما وقتی صحبت از فینال و مبارزه برای قهرمانی است، زیبایی بازی در اولویتهای بعدی قرار میگیرد. همانطور که بسیاری معتقدند ژاپن در این دوره از لیگ ملتها زیباترین والیبال را ارائه کرد، اما در نهایت نتوانست جام را به دست بیاورد و به مقام چهارمی رسید.
ژاپن در مرحله مقدماتی لیگ ملتها تاریخسازی کرد و با کسب ۱۲ پیروزی در ۱۲ مسابقه، به نخستین تیمی تبدیل شد که چنین رکوردی را ثبت میکند. این تیم در نیمهنهایی مقابل آمریکا شکست خورد و در دیدار ردهبندی نیز مغلوب اسلوونی شد تا با وجود نمایشهای چشمنواز، از رسیدن به مدال باز بماند.
اما شرایط لهستان متفاوت بود. شاگردان گربیچ در طول این رقابتها عملکردی کاملاً یکدست نداشتند و بازیکنان در مقاطعی دچار افت شدند. توماش فورنال که در دیدار مقابل اوکراین نمایش ضعیفی داشت، در نهایت به عنوان بهترین بازیکن فینال انتخاب شد. ویلفردو لئون که مقابل اسلوونی درخشیده بود، در فینال جای خود را به کامیل سمنیئوک داد و سپس دوباره وارد زمین شد؛ اما این بار نه در پست اصلی خود، بلکه به عنوان پشتخطزن به جای بارتلومی بولاژ که پس از یک نمایش فوقالعاده، در مقطعی دچار افت شده بود.
وقتی تیمی در فینال پیروز میشود، دیگر جایی برای ارزیابیهای سختگیرانه باقی نمیماند. شاید بتوان درباره برخی جزئیات صحبت کرد، اما مهمتر از همه همان جملهای بود که کامیل سمنیوک پس از قهرمانی گفت و یادآور شعار معروف «لهستان بالاست» شد؛ شعاری که حالا به خوبی قدرت جنگجویان واقعی والیبال این کشور را نشان میدهد.
این قهرمانی مقابل آمریکا طعم خاصی داشت، چرا که لهستان آن را به راحتی به دست نیاورد و مجبور شد برای هر امتیاز بجنگد. بازیکنان این تیم در لحظات سخت کنار هم ماندند و نشان دادند که قدرت اصلی آنها نه فقط در ستارههای بزرگ، بلکه در شخصیت تیمی و توانایی مبارزه تا آخرین لحظه است.
از زمان آغاز همکاری نیکولا گربیچ با تیم ملی لهستان، این تیم در تمام تورنمنتهای مهم به مراحل پایانی رسیده و از هر مسابقه بزرگ با یک مدال بازگشته است. این نهمین مدال در پنج سال حضور این مربی روی نیمکت لهستان بود؛ مسیری که از برنز لیگ ملتها و نقره جهان در سال ۲۰۲۲ آغاز شد، با طلای لیگ ملتها و اروپا در ۲۰۲۳ ادامه پیدا کرد، در ۲۰۲۴ با برنز لیگ ملتها و نقره المپیک همراه شد و در سال ۲۰۲۵ نیز با طلای لیگ ملتها و برنز جهان ادامه یافت. حالا لهستان در سال ۲۰۲۶ با دفاع از عنوان قهرمانی لیگ ملتها شروعی طلایی داشته و هدف بعدی چیزی جز قهرمانی اروپا نیست؛ چرا که این تیم امروز در جایگاهی قرار دارد که حتی نقره المپیک و برنز جهان هم برای هواداران و کارشناسان، گاهی با حسرت همراه میشود.
