بین این دو نقطه اتفاقات زیادی رخ داد. رودری هدایت تیم ملی اسپانیا را در راه فتح دومین جام جهانی تاریخش در نیویورک بر عهده داشت و بهترین بازیکن تورنمنت شد. او سپس به مدیران برنامهاش دستور داد تا برای تحقق هدف بزرگش یعنی بازگشت به کشورش پس از هفت فصل درخشان در منچستر سیتی دستبهکار شوند.
برای مدتی طولانی اینطور به نظر میرسید که رئال مادرید مقصد بعدی برنده توپ طلای ۲۰۲۴ خواهد بود؛ هم به دلیل اینکه او متولد مادرید است و هم به دلیل نیاز مبرم باشگاه مادرید به جذب بازیکنی با ویژگیهای او پس از بازنشستگی تونی کروس. تمام قطعات پازل در نگاه اول بهزیبایی کنار هم قرار میگرفتند.
بله به بارسا، نه به مادرید
اما این اتفاق رخ نداد. تردیدهای باشگاه مادیریدی در هنگام نهایی کردن خرید او و اولویت دادن به مذاکرات برای جذب دیومانده و تمدید قرارداد وینیسیوس، رودری را بر آن داشت تا پیشنهاد رئال مادرید را رد کرده و بارسا را انتخاب کند. بارسا دقیقاً به موقع وارد عمل شد، زیرا میدانست منچسترسیتی آماده است با درخواست انتقال بازیکنی که تنها یک سال از قراردادش باقی مانده موافقت کند.
اجماع موجود میان هواداران مادرید و بهطور کلی علاقه مندان به فوتبال مبنی بر اینکه رودری دقیقاً همان چیزی است که رئال مادرید نیاز دارد، هرگز به اتاق ریاست باشگاه نرسید. واکنشهای این هافبک دفاعی که بالاتر از وینیسیوس فاتح توپ طلا شد و همچنین توافقش با ریکلمه، باعث ناراحتی فلورنتینو پرز شده بود.
به این ترتیب برخلاف آنچه در مورد کوکوریا و برناردو سیلوا رخ داد، آخرین برگ شانس رودری به رنگ آبیواناری درآمد. پیامد این اتفاق در ۶۰۶ کیلومتر آنطرفتر این است که مادرید سومین فصل متوالی خود را بدون هافبکی آغاز خواهد کرد که بتواند بازیسازی ضعیف تیم را سامان دهد . زیرا گزینه آنها یا رودری بود یا هیچکس، و اکنون جز در صورت تغییر برنامه لحظه اخری، هیچکس نخواهد بود.
برناردو، یک جایگزین همراه با تردید
ژوزه مورینیو این واقعیت را پذیرفته است؛ سرمربی که تمام خواسته های دیگرش در بازار نقلوانتقالات توسط باشگاه برآورده شده است. راهکاری که او در طول پیشفصل برای معنا بخشیدن به بازی تیمش روی آن کار کرده، قرار دادن برناردو سیلوا در پست هافبک دفاعی دوگانه بوده است. او این کار را در کنار والورده یا کاماوینگا انجام داده است، اما شوامنی نیز که به دلیل مشکلات عضلانی جزئی هنوز در بازیهای دوستانه به میدان نرفته، در این معادله حضور دارد.
مورینیو چند روز پیش توضیح داد: «برناردو اگر پایینتر و در پست شماره شش یا هشت بازی کند، در بازیسازی از عقب به ما کمک میکند. پست شماره ده نیز منطقه دیگری است که برناردو در آن راحت است و او بازیکنی است که میتواند در سه یا چهار پست بازی کند.» در بیشتر بازیهای فصل، تصور ستاره سابق سیتی در پست هافبک دفاعی آسان است. با این حال در شبهای بزرگ داستان متفاوت خواهد بود.
کاماوینگا، والورده، پیتارش
خرید دیومانده ترکیبی ایدهآل با چهار مهاجم تخصصی را شکل میدهد: این بازیکن ساحل عاجی، بلینگام، وینیسیوس و امباپه. مجموعهای از استعدادهای هجومی که نیازمند یک پشتیبان فیزیکی قوی در پشت سر خود هستند. اما برناردو که بازیکنی تکنیکی و درخشان است، هرگز به داشتن توان فیزیکی بالا معروف نبوده، بهویژه در این مقطع از دوران حرفهایاش که ۳۲ ساله شده است.
همین مسئله در مورد آردا گولر نیز صدق میکند؛ راهکاری که فصل گذشته ژابی آلونسو و آربلوا در برخی مقاطع به کار گرفتند، اما مورینیو تابستان امسال او را در پست هافبک هجومی و جایگزین بلینگام قرار داده است.
والورده و شوامنی شرایط معکوسی دارند و کاماوینگا نیز تنها به این دلیل در ترکیب مانده که هیچ قصدی برای رفتن ندارد. تیاگو پیتارش، بازیکن آکادمی، به نظر میرسد نظر مورینیو را جلب کرده است، اما او در حال حاضر فرسنگها با رودری یا کروس فاصله دارد.
هیچکس در مادرید حتی نزدیک به رودری و کروس نیست؛ یک تابستان دیگر و این داستان برای سومین سال تکرار میشود.
