داستان این بازیکن جوان از سال ۱۳۹۸ آغاز شد. زمانی که علیرضا منصوریان هدایت ذوبآهن را برعهده داشت و این مدافع جوان از مدرسه فوتبالی متعلق به غدیر غفاری در گلستان راهی اصفهان شد. غفاری یکی از مربیان سازنده فوتبال گلستان محسوب میشود و در سالهای گذشته بازیکنان مختلفی را به مسیر فوتبال حرفهای معرفی کرده است. ایری هم یکی از همان استعدادهایی بود که از دل فوتبال پایه استان گلستان بیرون آمد و این بار شانس خود را در آکادمی ذوبآهن امتحان کرد.
او در سالهای حضورش در ردههای پایه ذوبآهن بهخوبی تواناییهایش را نشان داد و همین عملکرد باعث شد خیلی زود مورد توجه قرار بگیرد. ایری که حالا از نظر فیزیکی و فنی آمادهتر شده بود، در دوره مهدی تارتار به جمع بزرگسالان ذوبآهن رسید. با این حال، جوانی و رقابت در خط دفاعی اجازه نمیداد بهسادگی فرصت بازی پیدا کند.
تغییر روی نیمکت ذوبآهن و حضور محمد ربیعی، نقطه مهم دیگری در مسیر فوتبالی دانیال ایری بود. ربیعی به این مدافع جوان اعتماد کرد و ایری هم بهتدریج جواب این اعتماد را داد. او آرامآرام وارد ترکیب اصلی شد و در طول دو فصل حضور ربیعی روی نیمکت ذوبآهن، از یک استعداد جوان به یکی از مهرههای ثابت خط دفاعی این تیم تبدیل شد. او رفتهرفته جای خودش را در ساختار دفاعی ذوبآهن پیدا کرد. بازیهای منظم و پیشرفت محسوس این مدافع باعث شد نامش بیش از گذشته مطرح شود و باشگاههای بزرگتر فوتبال ایران نیز نگاه جدیتری به او داشته باشند.
در نیمفصل دوم لیگ بیستوچهارم، ایری مشمول خدمت سربازی شد و برای ادامه فوتبالش به ملوان بندرانزلی رفت. شاید در آن مقطع، این انتقال صرفاً یک تغییر اجباری به نظر میرسید، اما برای ایری تبدیل به یکی از مهمترین فصلهای دوران فوتبالش شد. او در ملوان آنقدر خوب ظاهر شد که خیلی زود از قسمت پاروزنها جدا شده و به چرخاندن سکان رسید.
او در اولین اردوی ملی خجل اما با لبخند خود را به سرمربی تیم ملی معرفی کرد و البته خیلی زود مورد حمایت سردار آزمون قرار گرفت که به بچههای گرگان و گنبد تعصب خاصی دارد. حالا ایری که تا چند سال قبل در ردههای پایه ذوبآهن برای رسیدن به تیم بزرگسالان تلاش میکرد، حالا پیراهن تیم ملی را بر تن داشت و بعنوان یک استعداد در جمع ۲۶ نفر نهایی جام جهانی باقی ماند.
حضور او کنار بازیکنان باثباتی مثل شجاع و کنعانی و نعمتی فرصتی عالی برای دانیال بود که از قبل به نساجی پیوسته و پیشخرید شده بود. مدافع ملیپوشی که بدون حتی یک بازی برای نساجی بعد از یک ماه خبرسازی در نهایت راهی پرسپولیس شد تا یکی از مهمترین انتقالهای دوران حرفهایاش را تجربه کند.
حالا ایری با پیراهن پرسپولیس وارد مرحلهای کاملاً متفاوت از فوتبالش شده است. بازیکنی که زمانی برای رسیدن به تیم بزرگسالان ذوبآهن باید صبر میکرد، حالا قرار است در ورزشگاهی با فشار و انتظاراتی کاملاً متفاوت برای یکی از پرهوادارترین تیمهای ایران بازی کند.
آنچه ایری را به گزینهای جذاب برای خط دفاعی پرسپولیس تبدیل کرده، فقط تجربه حضور در تیم ملی نیست. این مدافع از نظر سرعت شرایط خوبی دارد و در نبردهای مستقیم نیز بهسادگی از جریان بازی خارج نمیشود. توانایی کنترل یار مستقیم و سختگیری در دوئلها از ویژگیهایی است که در بازی او به چشم میآید. توانایی دیگر او هم قدرت سرزنی در ضربات ایستگاهی است.
دانیال ایری امروز به نقطهای رسیده که شاید چند سال قبل تصورش هم ساده نبود. از یک مدرسه فوتبال در گلستان، به آکادمی ذوبآهن رسید، از نیمکت و انتظار در تیم بزرگسالان عبور کرد، با اعتماد محمد ربیعی خودش را به ترکیب اصلی رساند، در ملوان تبدیل به چهرهای مهم شد، پیراهن تیم ملی را پوشید و در نهایت فضای جام جهانی را تجربه کرد تا در جام ملتهای پیش رو مدعی بزرگ پوشیدن پیراهن تیم ملی باشد.
او در پرسپولیس ممکن است در بازی اول تماشاگر نمایش کنعانی و زارع باشد اما با اعتماد بهنفسی که از او سراغ داریم، دانیال خیلی زود به جمع 11 بازیکن اصلی راه خواهد یافت. غیر از این، این سرمایهگذاری هنگفت از سوی پرسپولیس بیدلیل خواهد بود.
