پایان شایعه پرسپولیس و حسین‌نژاد

به گزارش "ورزش سه"، اگر از خود مهدی تارتار سوال شود پرسپولیس دو هفته ی ابتدایی پرسپولیس ایده آل اوست می‌گوید نه و قطعا خواهد گفت تیم او جای بیشتری برای پیشرفت دارد، هم در فاز دفاعی و هم در فاز تهاجمی. با این حال با توجه به دگر دیسی صورت گرفته در ترکیب تیم انتظار نمی رفت، مهدی تارتار به این سرعت ترکیب اصلی خود را بشناسد و به این سرعت تیمی بسازد که در دو هفته ابتدایی تهاجمی‌ترین تیم لیگ برتر باشد. 

دست کم تجربه ثابت کرده در فصول گذشته پیروزی در برابر تیم هایی چون شمس آذر و استقلال خوزستان آسان نبود. استقلال خوزستان هم استقلال را شکست داده و هم پرسپولیس را و از  این بازی ها زمان زیادی نمی گذرد و به یاد داریم شمس آذر – استقلال موسیمانه را در آزادی شکست داده بود. پرسپولیس در مصاف با استقلال خوزستان سخت کوش 4 گل زد و چه موقعیت های مسلمی توسط جلالی  و شهر آبادی  از دست داد و و اتفاقات همین دو هفته ی ابتدایی نشان می دهد، پرسپولیس و مهدی تارتار با هم سوئیچ کردند. پرسپولیس روی نوار قهرمانی و مهدی تارتار روی سبک بازی تهاجمی.

پیروزی پرسپولیس پیش از شروع بازی ها شروع شد. جایی که مهدی تارتار مصلحت را کشت و منفعت پرسپولیس را در نظر گرفت. این ایده و این سیاست موجب جدایی بازیکنانی شد که برای خیلی ها قابل باور نبود. پیروزی پرسپولیس به واقع از تیم سازی شروع شد. جایی که مهدی تارتار همانند یک شطرنج باز مهره ها را به صورتی چید که هیچ بازیکن اصلی بدون رقیب نیست. تا جایی که امروز در ترکیب تیم پرسپولیس حتی درخشش هم تضمینی برای حضور در ترکیب تیم نیست. نمونه اش علی علیپور در بازی با استقلال خوزستان با خلق موقعیت گل و گلزنی ستاره تیمش بود اما تا دقیقه 90 در زمین نماند و تعویض شد. این ها نشانه های خوبی برای یک تیم مدعی است.

پرسپولیسی که در این دو هفته دیدیم یک تیم خوب در فاز تهاجمی و یک تیم خوب در فاز دفاعی بود. 6 گل زده. امید گل این تیم در بازی با استقلال خوزستان برای اساس داده های سایت آنالیز 2.57 بوده. بازی با سیستم 2-4-4 پرسپولیس را به یک تیم تهاجمی تبدیل کرده. البته این تنها سیستم نیست که تیم را تهاجمی می کند. قطعا این خواست مهدی تارتار بوده و اینکه توانسته این خواست را به شاگردانش القا کند. دیدیم که تیم در بازی نخست و به خصوص در دقایقی از نیمه دوم پشت توپ فوتبال کرد تا از ایده های تهاجمی حریف آسیبی نبیند.

این ها نشان می دهد همان طور که پرسپولیس در فاز تهاجمی با برنامه عمل می کند، می‌خواهد در فاز تدافعی هم یک تیم خوب باشد. خیلی ها بر این عقیده اند شروع دوران مهدی تارتار در پرسپولیس برای آنها یادآور خاطرات شروع برانکو در تیم است. او یعنی مربی کروات بعد از جایگیر شدن در تیم به سرعت ترکیب تیم را تغییر داد. با بی انضباطی برخورد کرد و یکی از ستاره های تیم را کنار گذاشت و با سیستم 2-4-4 تا سال های سال با پرسپولیس در فوتبال ایران حرف اول را زد. تیم او منسجم و پر موقعیت فوتبال می کرد و اگر جایی لازم بود برای کسب نتیجه در فاز دفاعی از جان مایه می گذاشت. در تیم او او همه در حمله شرکت می کردند و همه در دفاع و منفعت تیم برای آنها از همه چیز مهم تر بود. هیچ کس حق بی انضباطی نداشت، حتی اگر ستاره ی تیم بود و باید می‌دوید و در خدمت تاکتیک تیم بود. 

آیا این پرسپولیس می تواند به پرسپولیس برانکو تبدیل شود؟ آیا مهدی تارتار می‌تواند نسخه وطنی برانکو ایوانکوویچ را برای اهالی فوتبال تداعی کند؟ با گذشت زمان پاسخ این سوالات روشن خواهد شد.

پایگاه خبری فوتبالی- در هفته سوم لیگ برتر سه مربی فرصت کسب تمامی امتیازات ممکن از سه بازی را دارند.

به گزارش فوتبالی، پس از انجام دو هفته از بازی‌های لیگ برتر، سه تیم با کسب دو برد و حداکثر امتیازات در رده‌های بالای جدول قرار گرفتند. پرسپولیس، استقلال و تراکتور سه تیم بالای جدول، در هفته سوم نیز به دنبال کسب سومین پیروزی خود هستند. البته به دلیل تقابل مستقیم پرسپولیس و تراکتور، این امکان برای هر سه تیم وجود ندارد تا بتوانند به طور همزمان امتیازات خود را به عدد 9 افزایش دهند.

پرسپولیس

تیم تارتار فراتر از حد انتظار ظاهر شد و در هر دو بازی نخست، به نتایجی دست یافت که بهترین شروع این تیم در 23 فصل اخیر است. پرسپولیس در هشت دوره مختلف لیگ برتر توانسته لیگ را با دو برد در ابتدای فصل آغاز کند اما تنها در سه دوره و با سه مربی مختلف این روند را تا هفته سوم هم ادامه داد.

در لیگ برتر سوم، وینگو بگوویچ در پایان هفته سوم توانست به سومین برد خود دست یابد. در لیگ هفتم هم افشین قطبی همین روند را تکرار کرد و در سه بازی اول 9 امتیازی شد. در لیگ برتر هفدهم هم برانکو توانست در سه بازی نخست پرسپولیس در لیگ به سه برد دست یابد و به روند خوب تیمش ادامه دهد. اکنون تارتار به دنبال آن است تا پس از ده سال، روند سه برد متوالی در سه هفته ابتدایی فصل را تکرار کند.

استقلال تهران

آبی‌پوشان تا کنون در شش دوره مختلف لیگ برتر کار خود را با دو برد آغاز کرده، اما تنها در دو دوره توانستند هفته سوم را با برد پشت سرگذاشته و به 9 امتیاز دست یابند و سهراب می‌تواند سومین مربی لقب بگیرد که در پایان هفته سوم، تیمش به حداکثر امتیازات دست یافته است.

در لیگ برتر ششم که هدایت استقلال برعهده صمد مرفاوی بود، استقلال پس از پشت سرگذاشتن ذوب آهن و مس کرمان، در هفته سوم نیز فجرسپاسی را مغلوب کرد و به امتیاز ممکن دست یافت. در لیگ برتر بیست و یکم، فرهاد مجیدی فصل را با دو برد مقابل هوادار و ذوب آهن، در هفته سوم در مصاف با تراکتور هم به برتری رسید. در این فصل هم بختیاری‌زاده این فرصت را دارد تا نام خود را در کنار مرفاوی و مجیدی قرار دهد.

تراکتور

داستان تراکتور و جواد نکونام متفاوت از دو تیم و مربی قبلی است. تراکتور تاکنون در هیچ دوره‌ای حتی نتوانسته بود در دو بازی ابتدایی به دو برد دست یابد اما پرشورها با حضور جواد نکونام توانستند به این مهم دست یابند. در صورتی که جواد نکونام هفته سوم را با برد سپری کند، برای اولین بار در تاریخ باشگاه و همچنین در دوران مربیگری خودش به چنین عملکردی دست پیدا خواهد کرد و این شروع رؤیایی را برای خود رقم خواهد زد.

به گزارش خبرآنلاین سید کاظم اولیایی مدیرعامل پیشین استقلال در روزنامه ایران نوشت: فوتبال حرفه‌ای در دنیا یعنی مشتری‌محوری و وقتی دو تیم حرفه‌ای یک شهر روبه‌روی هم قرار می‌گیرند، در واقع سرمایه‌های فوتبال یک شهر، یعنی هواداران، با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. اما در ایران، به دلیل خصولتی بودن باشگاه‌ها، ضعف در مدیریت‌ ورزشی و برنامه‌ریزی نامناسب فدراسیون که یک مثلث ناکارآمد را ایجاد کرده‌اند، شرایط به‌گونه‌ای پیش می‌رود که تمام افتخار دو تیم آبی و قرمز پایتخت؛ افتخاری که فوتبال کشورمان در تمام دنیا به آن می‌بالد، یعنی حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر، در حال از بین رفتن است.

خصولتی بودن باشگاه‌ها و در اختیار بودن ورزشگاه‌ها توسط دولت، مدیران را وادار می‌کند بدون داشتن سخت‌افزار مناسب و درآمد خالص، اقدام به تجهیز استادیوم یا ورزشگاهی نکنند. بنابراین بهتر است ارگان‌های صنعتی دست از مجموعه‌داری بردارند و آن را به بخش خصوصی واگذار کنند تا مسیر جذب هوادار نیز توسط خود باشگاه و با برنامه‌ریزی حرفه‌ای مدیریت شود.

در تمام دنیا، ورزش حرفه‌ای یک صنعت و بستری برای تولید کسب‌وکار و درآمد است و بر اساس باشگاه‌محوری می‌چرخد. اما در کشورمان، خارج از اصل ۴۴ قانون اساسی عمل می‌کنند و باشگاه را تنها به یک مصرف‌کننده تبدیل کرده‌اند.

در حال حاضر نیز سرانه ورزشی تهران حتی نسبت به استان سیستان و بلوچستان کمتر است و پایتخت ایران را از نظر سرانه ورزشی به فقیرترین پایتخت جهان تبدیل کرده‌اند.

باشگاه استقلال امکانات و دارایی‌های زیادی داشته است و اگر بخشی از آن را نیز به این باشگاه بازگردانند، می‌تواند با شراکت بخش خصوصی، مجموعه‌هایی مانند ورزشگاه‌های نقش جهان، تختی و دستگردی را تجهیز کند. حتی در مجموعه ورزشی آزادی، برای ساخت یک استادیوم ۴۰ هزار نفری بانوان خاک‌برداری شده، اما چون حمایتی از آن نمی‌شود، این پروژه رها شده است و حتی تیم‌های تهرانی نیز حاضر به صرف هزینه برای آن نیستند.

در چنین شرایطی است که اعتبار فوتبال کشور زیر سؤال می‌رود و میزبانی‌ها از تیم‌های مطرح، با هزاران هوادار و سرمایه اجتماعی، گرفته می‌شود. بهتر است پیش از آنکه فوتبال و هوادار را از دست بدهیم، دولت فکری به حال خصولتی بودن ورزش کند؛ وگرنه روزی خواهد رسید که دربی ۱۰۰ هزار نفری ما به یک دربی بی‌هیجان با اندک تماشاگر تبدیل شود و تنها در خواب، رویای برگزاری دوباره آن را در تهران ببینیم.