به گزارش "ورزش سه"، استقلال با هدایت سهراب بختیاریزاده خود را برای شروع فصل جدید آماده میکند. بسته بودن پنجره نقلوانتقالاتی، کمبود بازیکن باتجربه در بعضی پستها و استفاده از آرایش سهدفاعه، مهمترین مسائل این تیم در روزهای پیش از آغاز مسابقات هستند.
داوود سیدعباسی، بازیکن پیشین استقلال، در گفتوگو با "ورزش سه" درباره شرایط این تیم، نیازهای فنی آبیپوشان، جوانگرایی سهراب، رقابت در لیگ جدید و عملکرد تیم ملی در جام جهانی صحبت کرد. متن کامل این گفتوگو را در ادامه میخوانید:
* درست است که مسابقات دوستانه معیار قطعی برای قضاوت نیست، اما ارزیابی شما از روند آمادهسازی استقلال در پیشفصل چیست؟
خیلیها نسبت به اتفاقاتی که در استقلال رخ داده انتقاد دارند، اما سهراب بختیاریزاده اشراف و شناخت کاملی از تیمش دارد. او بازیکن و مربی باتجربهای است، سابقه حضور در استقلال را دارد و میداند توقع از این تیم چیست. سهراب با آگاهی از این مسائل مسئولیت را پذیرفته است. باید تا شروع مسابقات صبر کنیم و ببینیم استقلال چه نتایجی میگیرد. مسابقات پیشفصل بیشتر برای آمادهسازی بازیکنان، ایجاد هماهنگی و پیدا کردن ترکیب مناسب است. البته نتیجه برای استقلال همیشه اهمیت و حساسیت خاص خودش را دارد، اما برای ارائه نظر دقیق باید منتظر شروع لیگ بمانیم. سرمربی بیشترین اشراف را به شرایط تیم دارد و بر اساس نیازها و تفکراتش تیم را آماده میکند. شروع مسابقات نشان میدهد استقلال تا چه اندازه آماده است.
* سهراب در دو مسابقه دوستانه از آرایش سهدفاعه استفاده کرده است. نظر شما درباره این سیستم چیست؟
اگر سیستم سهدفاعه بهدرستی اجرا شود، آرایش بسیار خوبی است. شکل تیم در زمان دفاع و حمله تغییر میکند و پیستونها نیز در رفتوبرگشتها به خط دفاع یا حمله اضافه میشوند. البته سه مدافع مرکزی باید هماهنگی زیادی داشته باشند و یکدیگر را بهخوبی پوشش بدهند. تعداد مدافعان اهمیت دارد، اما دفاع تیمی مهمتر است. همه بازیکنان باید در زمان از دست رفتن توپ وظایف دفاعی خود را انجام بدهند. اگر این سیستم خوب تمرین و اجرا شود، ریسک استفاده از آن چندان بالا نیست.
* استقلال عارف آقاسی، رستم آشورماتوف و سامان فلاح را در اختیار دارد و از نظر جانشین باتجربه با محدودیت روبهروست. آیا تعداد مدافعان این تیم برای اجرای سیستم سهدفاعه کافی است؟
خب روزبه مگر نیست؟ البته این تعداد برای یک فصل طولانی کم است، بهویژه اینکه استقلال مسابقات آسیایی را نیز پیشرو دارد. وقتی سه مدافع به طور همزمان در ترکیب قرار میگیرند، مصدومیت یا محرومیت یکی از آنها میتواند سرمربی را با مشکل روبهرو کند. با این حال، استقلال بازیکنانی دارد که میتوانند در مواقع ضروری در خط دفاع بازی کنند. به نظر من صالح حردانی در سمت راست خط دفاع سهنفره عملکرد خوبی دارد. او بازیکنی رونده است و میتواند زمانی که فضای مقابلش باز میشود، همراه با توپ جلو برود و به خط هافبک اضافه شود. صالح زمان حضور جواد نکونام نیز در این پست مورد استفاده قرار گرفت. روزبه چشمی هم میتواند در مرکز خط دفاع سهنفره بازی کند. در این سیستم، دو مدافعی که کنار مدافع مرکزی قرار میگیرند باید توانایی اضافه شدن به میانه میدان را داشته باشند. با وجود این گزینهها، استقلال برای پوشش یک فصل طولانی به مدافعان بیشتری نیاز دارد.
* بازگشت محمد خلیفه به آلومینیوم میتواند نشانه ادامه بسته ماندن پنجره استقلال باشد. آبیها با نفرات فعلی چه شرایطی خواهند داشت؟
استقلال طی سالهای گذشته، بهجز دوره سرمربیگری فرهاد مجیدی، در بسیاری از فصلها شروع مناسبی نداشته و بخشی از نیمفصل اول را از دست داده است. تیم معمولاً هرچه جلوتر میرود، شرایط بهتری پیدا میکند و موتور آن در بخش پایانی فصل روشن میشود. از زمان حضور آندرهآ استراماچونی نیز چنین شرایطی را دیدهایم. بعضی مواقع استقلال قهرمانی را به دلیل اتفاقاتی که در شروع فصل رخ داده، از دست داده است. تیم فرهاد مجیدی ریتم مشخصی داشت و از ابتدا تا انتهای فصل همان مسیر را ادامه داد، اما این اتفاق در سالهای دیگر کمتر دیده شده است.
* استقلال با وجود بسته بودن پنجره میتواند تا نیمفصل در جمع مدعیان باقی بماند و پس از تقویت تیم برای قهرمانی تلاش کند؟
کادر فنی باید استراتژی مشخصی داشته باشد، اهدافش را اولویتبندی کند و تیم را تا نیمفصل در کورس نگه دارد. البته انجام این کار دشوار است. رقابتهای این فصل با حضور ۱۸ تیم و سقوط چهار تیم شرایط خاصی خواهد داشت. تیمهای قدرتمندی در لیگ حضور دارند و چهار یا پنج تیم میتوانند برای رتبههای بالای جدول رقابت کنند. استقلال نیز یکی از همین مدعیان است، اما برای ماندن در این جمع تا زمان باز شدن پنجره باید امتیازات هفتههای ابتدایی را جمعآوری کند.
* استقلال در کدام پستها بیشترین نیاز را به تقویت دارد؟
استقلال سالهاست یک هافبک شماره هشت تخصصی با ویژگیهای جپاروف، جانواریو یا مجتبی جباری ندارد. این تیم به دو هافبک شماره هشت نیاز دارد که بتوانند بازی را طراحی کنند، توپ را به جلو ببرند و در ساخت حملات تأثیرگذار باشند. در سالهای اخیر بازیکنانی مانند ماشاریپوف بودند که تا حدودی این وظایف را انجام میدادند، اما استقلال همچنان هافبکی با تمام ویژگیهای مورد نیاز این پست نداشته است. حضور چنین بازیکنی میتواند کیفیت بازی استقلال در مرکز میدان را تغییر بدهد.
* سعید سحرخیزان و محمدرضا آزادی دو مهاجم تخصصی استقلال هستند. این تعداد برای یک فصل کافی است؟
تعداد مهاجمان استقلال بسیار کم است. این تیم در خط حمله به بازیکنان بیشتری نیاز دارد. استقلال در فصل گذشته نیز هنگام زدن ضربه آخر و تمام کردن موقعیتها مشکل داشت و نتوانست در لحظات تعیینکننده تیر خلاص را بزند. شاید شیخ دیاباته را بتوان آخرین مهاجم تخصصی استقلال دانست که موقعیتها را خوب تمام میکرد. امیرحسین حسینزاده نیز در بخش هجومی تأثیرگذار بود البته او فوروارد کاذب بود. استقلال در گذشته مهاجمان بزرگی مانند آرش برهانی و رضا عنایتی را داشت و بارها آقای گل لیگ را معرفی میکرد. البته کمبود مهاجم گلزن به استقلال محدود نمیشود و فوتبال ایران نیز در این بخش مشکل دارد.
* لیگ این فصل را با توجه به افزایش تعداد تیمها چگونه ارزیابی میکنید؟
فکر میکنم رقابت برای قهرمانی بسیار دشوار باشد. در پایین جدول نیز به دلیل سقوط چهار تیم، رقابت شدیدی شکل خواهد گرفت. بعید میدانم یک تیم بتواند خیلی زود خودش را از سایر مدعیان جدا کند. فاصله تیمها نزدیک خواهد بود و رقابت در هر دو بخش جدول ادامه پیدا میکند.
* درباره درخواست استقلال برای معرفی شدن بهعنوان قهرمان لیگ نیمهتمام چه نظری دارید؟
این موضوع را نمیتوان از نگاه فنی کارشناسی کرد، چون تجربه مشابهی نداشتهایم. نیمهتمام ماندن مسابقات اتفاق نادری بود و پیشبینی مشخصی نیز برای چنین شرایطی وجود نداشت. فدراسیون برای معرفی نماینده ایران در آسیا باید تصمیم میگرفت و میتوانست تیم اول یا تیم دیگری را انتخاب کند، اما بحث قهرمانی موضوع متفاوتی است. من در این زمینه نظر کارشناسی مشخصی ندارم، چون نمونهای نداشتهایم که بتوان بر اساس آن قضاوت کرد.
* استقلال بازیکنان جوان زیادی مانند سامان فلاح، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، سعید سحرخیزان و مهدی قایدی را در اختیار دارد. چقدر به شکلگیری یک تغییر نسل امیدوار هستید؟
من حضور بازیکنان جوان و اعتماد به آنها را بسیار دوست دارم. اگر شرایط لازم برای بازی کردن این نفرات فراهم شود، استقلال میتواند سکوی پرتاب بزرگی برای آنها باشد. نگاههای زیادی روی بازیکنان استقلال قرار دارد و حضور در این تیم مانند یک شمشیر دولبه است. کادر فنی باید اعتماد لازم را به جوانان بدهد و خود بازیکنان نیز باید به تواناییهایشان باور داشته باشند. آنها ابتدا باید اعتمادبهنفس را درون خودشان ایجاد کنند و سپس آن را به تیم انتقال بدهند. انرژی بازیکنان جوان میتواند محرک خوبی برای استقلال باشد.
* نظر شما درباره نتایج و عملکرد تیم ملی در جام جهانی چیست؟
همه دوست داشتیم تیم ملی از گروهش صعود کند، اما این اتفاق رخ نداد. با این حال، اگر واقعبینانه قضاوت کنیم، عملکرد تیم ملی بد نبود و نمیتوان آن را فاجعه دانست. فاصله صعود و حذف در بعضی صحنهها به اندازه چند میلیمتر بود و به یک تار مو بند بود و احساس میکردیم امکان پیروزی در هر سه مسابقه وجود داشت. وقتی در نخستین بازی به نیوزیلند خوردیم، تصور میکردیم این مسابقه را میبریم و سپس برای دو دیدار دیگر برنامهریزی میکنیم. شاید بهتر بود بازی با نیوزیلند در دور پایانی برگزار میشد. تیم ملی با توجه به اتفاقاتی که پیش از مسابقات رخ داده بود، از نظر ذهنی آمادگی ایدهآلی نداشت. بازیکنان در شروع مسابقه تمرکز لازم را پیدا نکردند و اگر شرایط متفاوت بود، میتوانستیم نیوزیلند را شکست بدهیم. مقابل بلژیک نیز نمایش قابل قبولی داشتیم. بلژیک در بخشی از مسابقه ۱۰ نفره شد و امکان پیروزی وجود داشت. برابر مصر هم تیم ملی عملکرد خوبی ارائه کرد و شایسته برد بود، اما دوباره بعضی اتفاقات عجیب مانع پیروزی شد.
تیم ملی با سه تساوی حذف شد، اما برای نخستین بار جام جهانی را بدون شکست به پایان رساند. صعود نکردیم و از این اتفاق ناراحت هستیم، ولی نمایش تیم قابل قبول، آبرومندانه و قابل دفاع بود.
* آیا کمبود مسابقات تدارکاتی را یکی از عوامل حذف تیم ملی میدانید؟
به نظر من فدراسیون هر کاری که در توانش بود برای آمادهسازی تیم ملی انجام داد. اگر امکان برگزاری مسابقه تدارکاتی دیگری وجود داشت، این کار را انجام میدادند. همه میدانستند تیم ملی باید با آمادگی کامل وارد جام جهانی شود و فدراسیون نیز برای موفقیت تیم تلاش کرد. اگر شرایط اجازه میداد، حتی برای انجام یک بازی تدارکاتی در دورترین نقطه نیز اقدام میشد، اما بعضی مسائل خارج از اختیار بود. تیمهایی مانند ژاپن نیز با وجود امکانات و توقعاتی که از آنها وجود داشت، نتوانستند عملکرد مورد انتظار را ارائه کنند و آنها حتی مدعی قهرمانی بودند. در مجموع، عملکرد تیم ملی و فوتبال ایران در جام جهانی را ضعیف نمیدانم. ما بدشانس بودیم که صعود نکردیم، اما عملکرد تیم ملی قابل دفاع بود.
