مهاجم استقلال مدتها منتظر بود تا با پیراهن آبی پایش به گل باز شود و سرانجام در هفته دوم لیگ، ورزشگاه شهید وطنی قائمشهر به محل پایان این انتظار تبدیل شد؛ آن هم برابر تیمی که آزادی سابقه پوشیدن پیراهنش را دارد.
او بعد از باز کردن دروازه نساجی، دستهایش را بالا برد و شادی نکرد. احترام به تیم سابق و هواداران قائمشهری باعث شد آزادی خوشحالی گلش را کنار بگذارد، اما ظاهراً این تصمیم فقط برای چند ثانیه دوام داشت. چون هنوز از محوطه نساجی فاصله نگرفته بود که همتیمیهایش به سمت او دویدند و جشن اصلی را راه انداختند.
در میان این قابها، تصویر آزادی و بیژن طاهری از همه جذابتر بود. «عمو بیژن» که سالهاست از کنار زمین با بازیکنان استقلال زندگی میکند، خودش را به آزادی رساند و در لحظهای که مهاجم آبیها را در آغوش گرفته بود، هر دو با تمام توان فریاد میزدند؛ یک تصویر عجیب از شادی مشترک دو نفر با چیزی حدود ۴۰ سال اختلاف سنی!
یکی جوانی که بالاخره اولین گلش را برای استقلال زده و دیگری پیشکسوتی که آنقدر سال در فوتبال بوده که احتمالاً تعداد گلهایی که جشن گرفته از سن مهاجم تیمش بیشتر است؛ اما در آن چند ثانیه، تفاوت نسلها کاملاً محو شده بود. آزادی فریاد میزد، طاهری هم کم نمیگذاشت که انگار هر دو سالها منتظر همین گل بودهاند.
شاید هم اصلاً یکی از دلایل گلزنی مهاجمان استقلال همین حضور «عمو بیژن» باشد! در دو بازی ابتدایی فصل، تمام مهاجمان استقلال موفق به گلزنی شدهاند و این اتفاقی نیست.
