پپ در موارد زیادی اعتراف کرده است که وقتی باید تصمیمی مهم بگیرد، به این فکر میکند که مربی سابقش در آن موقعیت چه واکنشی نشان میداد. خوآن لاپورتا هم بارها به همین تمرین ذهنی رجوع کرده است. این اتفاق تصادفی نیست. کرویف بارسا را متحول کرد؛ نه فقط از نظر سبک بازی، بلکه از نظر مدیریت رختکن و رهبری. نگاه او به فوتبال خیلی فراتر از تاکتیک بود؛ او اعتقادی مطلق میخواست.
به همین دلیل، پرونده فران تورس هم همین پرسش را پیش میکشد. کسانی که در دوران مربیگری کرویف فرصت همزیستی با او را داشتند، خوب میدانند پاسخ او چه بود.
کرویف از موضعگیریهای دوپهلو خوشش نمیآمد. یا سفید یا سیاه. اگر بازیکنی درباره اینکه میخواهد در بارسا بماند یا نه تردید داشت، راهحل از نظر او به همان اندازه که ساده بود، قاطع هم بود: « اگر درباره ماندن در اینجا تردید دارد، برود.»
این صراحت یکی از بزرگترین ویژگیهای او بود. ممکن بود کسی با تصمیمهایش موافق باشد یا نه، اما هیچکس نمیتوانست او را به بیثباتی یا نداشتن انسجام فکری متهم کند. او هیچوقت تحتتأثیر سروصدای بیرونی یا فشار رسانهای تصمیم نمیگرفت. بر اساس اصول خودش تصمیم میگرفت و تا آخرین پیامدها پای آن میایستاد.
سخت است تصور کنیم که اگر کرویف هدایت تیم را برعهده داشت، پرونده فران تورس تا این حد کش پیدا میکرد. آن هم بهویژه بعد از اظهارات این مهاجم در چند شبکه تلویزیونی آمریکایی که در آنها بهطور ضمنی نسبت به ادامه حضورش در بارسا ابراز تردید کرده است. علاوه بر این، جالب است که چنین پیامی هزاران کیلومتر دورتر از بارسلونا مطرح میشود، در حالی که اینجا سکوت همچنان موضع اصلی اوست.
در باشگاهی مثل بارسا، جایی که نشان باشگاه همیشه باید بالاتر از نامها قرار بگیرد، تعهد چیزی نیست که بتوان دربارهاش چانه زد. هر کسی که این پیراهن را میپوشد، باید با افتخار و بدون هیچ تردیدی آن را بر تن کند. تردید داشتن حق هر بازیکنی است، اما وقتی علنی میشود، پیامد هم دارد. کرویف معتقد بود استعداد ضروری است، اما تعهد حتی از آن هم مهمتر است.
منبع: اسپورت
