به گزارش آفتاب نیوز،
در دنیای پرشتاب امروز که بازیهای ویدئویی و سرگرمیهای دیجیتال گوی سبقت را از تحرک و فعالیتهای گروهی ربودهاند، بازگشت به ریشههای اصیل فرهنگی، تلاشی برای احیای هویت اجتماعی محسوب میشود. «بِشداش» یا همان بازی پنجسنگ، یکی از دیرینهترین بازیهای سنتی در آذربایجان است که با کمترین هزینه و تنها با تکیه بر مهارتهای فردی، سالها مأمن اوقات فراغت کودکان و نوجوانان تبریزی بوده است.
اصالت در سادگی؛ قانونی که بر پایه دقت بنا شده است
این بازی که به طور معمول با پنج سنگ کوچک و یکدست انجام میشود، به ظاهر ساده است اما در باطن نیازمند هماهنگی دقیق میان چشم و دست است. شرکتکنندگان در این بازی با انجام مراحلی نظیر «دیر» (پرتاب و جمعکردن سنگها)، «آرا» (چیدن سنگها در میان انگشتان) و در نهایت مرحله حساس «کاپان»، مهارتهای ریاضی، تمرکز ذهنی و سرعت عمل خود را به چالش میکشند. «بِشداش» تنها یک رقابت نیست، بلکه تمرینی است برای صبر، دقت و تسلط بر اعصاب که در فرهنگ تبریز، به عنوان یکی از شاخصهای مهارتآموزی در سنین پایین شناخته میشد.
احیای بازیهای بومی؛ مقابله با انزوای اجتماعی
کارشناسان حوزهی میراث فرهنگی بر این باورند که بازیهایی نظیر پنجسنگ، به دلیل ماهیت تعاملی و گروهیشان، نقش موثری در کاهش انزوای اجتماعی کودکان در دنیای مدرن ایفا میکنند. علیرغم تغییرات سبک زندگی و آپارتماننشینی، در برخی محلات قدیمی تبریز و در دورهمیهای خانوادگی، هنوز هم صدای برخورد سنگهای کوچک بر روی زمین شنیده میشود؛ صدایی که طنینِ خاطرات دهههای گذشته است.
ضرورت حفظ میراثهای ناملموس
با وجود تلاشهای صورت گرفته برای ثبت بازیهای بومی و محلی به عنوان میراث ناملموس ملی، حفظ این گنجینهها نیازمند برنامهریزیهای کلان است. برگزاری جشنوارههای بازیهای بومی-محلی در مدارس و کانونهای فرهنگی، میتواند زمینهساز آشنایی نسل جدید با بازی «بِشداش» باشد. انتقال دانش ضمنیِ این بازیها از طریق نسلهای بزرگتر به کودکان، نه تنها به تقویت سلامت روان و هوش حرکتی کمک میکند، بلکه پاسداشتی است بر هویت بومی که در سایه تکنولوژی، نباید به فراموشی سپرده شود.
این بازی به یادگار مانده از گذشتگان …
