در عصرِ بی‌ثباتی، «پیش‌بینی» یک توهم گران‌قیمت است

امیر محمدی بی‌تعارف بگوییم؛ نوشتنِ سندِ قطورِ «برنامه استراتژیک پنج‌ساله» در اقتصادِ پرنوسانِ امروز، بیشتر به یک شوخیِ گران‌قیمت شبیه است تا مدیریت علمی. تا همین چند سال پیش، نشانِ افتخار هر مدیر ارشدی همین مجلدهای پر از جدول و نمودار بود؛ اهدافی که گویی روی سنگ حک شده بودند تا مسیرِ بی‌خطرِ آینده را نشان دهند.

اما امروز، در بازاری که نرخ ارز، بخشنامه‌ها و زنجیره تأمین گاهی ظرف یک هفته زیر و رو می‌شوند، پیش‌بینیِ پنج ماه آینده هم به معجزه شبیه است؛ چه رسد به پنج سال.

واقعیت این است که چسبیدن به برنامه‌های بلندمدت و تغییرناپذیر، دیگر نه‌تنها امنیت نمی‌آورد، بلکه بزرگ‌ترین ریسک برای یک سازمان است. خطای بزرگ ما اینجاست که فکر می‌کنیم آینده، ادامه خطیِ گذشته است. برای همین، ماه‌ها وقت و انرژی هدر می‌دهیم تا همه‌چیز را با یک سندِ خشک و ایستا هماهنگ کنیم؛ غافل از اینکه دچار «نابینایی محیطی» شده‌ایم.

شرکت‌هایی که با این فرمان جلو می‌روند، معمولاً زمانی متوجه تغییر ذائقه مشتری، ورود رقیبِ تازه یا تغییر قوانین بازی می‌شوند که دیگر کار از کار گذشته است.

البته این به معنای بی‌خیال شدنِ استراتژی نیست؛ بلکه یعنی باید نگاه‌مان را از بیخ و بن عوض کنیم. در دنیای پرشتابِ امروز، باید «نقشه راهِ صلب» را بگذاریم کنار و به جایش «قطب‌نمای پویا» دست بگیریم.

مدیران موفقِ امروز، خوب می‌دانند که تفاوت بزرگی هست میان «جهت‌گیری کلان» و «مسیر اجرایی». چشم‌انداز … …