به گزارش آفتاب نیوز،
این روزها نوشتن درباره فیلمهای بد سینمای ایران دیگر آن جذابیتی را ندارد که زمانی داشت. روزگاری، از دهه ۱۳۶۰ تا اواخر دهه ۱۳۸۰، نقد فیلمهای ضعیف خود به یکی از خواندنیترین بخشهای مطبوعات سینمایی تبدیل میشد. نه فقط به این دلیل که نیش و کنایه منتقدان سرگرمکننده بود، بلکه، چون هر نقد فرصتی برای طرح بحثی تازه درباره سینما به حساب میآمد. امروز، اما آن موقعیت تا حد زیادی از بین رفته است.
دلیلش را میتوان در خود فیلمها جستوجو کرد. در یک دهه گذشته، تعداد فیلمهای ضعیف در سینمای ایران چنان افزایش یافته که بسیاری از آنها نهتنها از نظر کیفیت، بلکه حتی در نوع اشتباهات نیز شبیه یکدیگرند. ضعف در فیلمنامه، شخصیتهای تیپیک، شوخیهای مصرفشده، روایتهای بیجان و اجرای شتابزده، آنقدر تکرار شدهاند که دیگر هر فیلم بد، نمونهای تازه برای تحلیل نیست؛ صرفاً نسخه دیگری از همان الگوی آشناست. …
