به گزارش آفتاب نیوز،
شهروندان ایرانی در سالهای تازهسپریشده بارها شنیدند که دستمزدها افزایش یافته، یارانهها بیشتر شده و دولتها برای نگهداشتن قدرت خرید خانوار تلاش کردند. این سخنان، اما هنگامی که پای خرید روزانه و ماهانه مواد غذایی بهمیان میآید با پرسشی ساده روبهرو میشوند: چرا افزایش مزد در زندگی شهروندان دیده نمیشود و چرا سفرهای که چند سال پیش با یکحقوق ماهانه بهدشواری تامین میشد امروز حتی با دو حقوق نیز کامل نمیشود؟ پاسخ این پرسش را باید در فاصلهای جستوجو کرد که میان شتاب افزایش دستمزد و سرعت رشد قیمت مواد غذایی پدیدار شده است.
محاسبات «جهانصنعت» بر پایه گزارشهای متوسط قیمت اقلام خوراکی منتخب در مناطق شهری مرکز آمار ایران نشان میدهد هزینه ماهانه یکسبد ثابت غذایی برای خانوار چهارنفره از حدود ۲میلیون و ۸۰هزار تومان در تیر ۱۳۹۹ به۳۷میلیون و ۷۰۰هزار تومان در تیر ۱۴۰۵ رسیده است. بهاین ترتیب خانوار برای خرید همان مقدار ثابت از همان اقلام اکنون بیش از ۱۸برابر شش سال پیش پول نیاز دارد.
در سوی دیگر این معادله حداقل مزد ماهانه کارگران از حدود یکمیلیون و ۹۱۰هزار تومان در سال۱۳۹۹ به۱۶میلیون و ۶۲۵هزار تومان در سال ۱۴۰۵ افزایش یافته است. مزد در این دوره ۷/۸ برابر شده، اما هزینه سبد مورد بررسی ۱/۱۸ برابر شده است. معنای ساده این دو عدد آن است که قطار قیمت غذا بیش از دوبرابر سریعتر از قطار حداقل مزد حرکت کرده و مزد، با وجود همه افزایشهای اسمی پشت سفره جا مانده است.
این عدد هزینه کل زندگی نیست
پیش از رفتن بهدرون عددها باید روشن کرد که رقم ۷/۳۷میلیون تومان بهمعنای کل هزینه زندگی خانوار یا حتی سبد رسمی معیشت کارگران نیست. این محاسبه بر پایه یکسبد ثابت از اقلام منتخب خوراکی انجام شده که برنج، ماکارونی، گوشت گوسفند و گاو، مرغ، تخممرغ، شیر، ماست، پنیر، روغن، حبوبات، میوه، سبزیجات، قند، شکر، رب و چای را در بر میگیرد. نان نیز بهدلیل محدودیت دادههای همسان و قابل مقایسه در این محاسبه وارد نشده است.
هزینه مسکن، آب، برق، گاز، حملونقل، پوشاک، درمان، آموزش و دیگر نیازهای خانوار هم جایی در این عدد ندارند؛ بنابراین با یکسبد معیشت کامل یا خط فقر روبهرو نیستیم. این سبد تنها یکخطکش ثابت است تا بتوان با آن …
