ترکیب صدای ایرج با تصویر “محمدعلی فردین”، اسطوره سینمای ایران در خاطرهها مانده است. شاید اگر میشد زمان را نیمقرن به عقب برد، آنوقت تصویری که جمعه صبح در حوالی تالار رودکی تهران وجود داشت، کاملاً متفاوت میشد. اگر در دهه ۵۰ رسانهای، خبر فوت ایرج خواجهامیری را اعلام میکرد احتمالاً شهر تهران یا شاید کشور تعطیل میشد. اگر چنین اتفاقی چند دهه قبل افتاده بود، آنوقت شاید خیابانهای تهران جای سوزن انداختن نبود اما در ۲۳ مرداد سال ۱۴۰۵ ماجرا متفاوت بود. اگر برای رسیدن به مراسم تشییع پیکر ایرج، خیلی به کوچه پسکوچههای حوالی چهارراه ولیعصر هم وارد نبودید، صبح جمعه حضور جمعیتی که با لباسهای مشکی به سمتی خاص میرفتند، بهترین نشانه برای جایی بود که آخرین وداع با ایرج انجام میشد.
وداعی که خلوتتر از حد تصور بود و غیر از حواشی مربوط به خوانندگی احسان خواجهامیری و حضور انگشتشمار افرادی نظیر علیرضا افتخاری حاشیه چندانی نداشت.
