برترینها: بهناز اقبال (نویسنده) یادداشتی کاملاً متفاوت درباره «پری بلنده»، از مشهورترین زنان تهران در روزهای پیش از انقلاب منتشر کرده است؛ یادداشتی که شاید مثل یک فانوس، به نقطهای تاریک نور تابانده تا دستکم تلاشی برای پی بردن به حقیقتی باشد که سالها زیر انبوهی از حرفها و نقلقولهای سینهبهسینه پنهان مانده است؛ داستان مشهورترین زن تهران که در تابستان ۵۸ تیرباران شد.
بهناز اقبال نوشت: برای من یکی از عجیبترین زنهای تاریخ معاصر ما، زنی بود که حتی اسم خودش هم زیر سایهی لقبی که مردم برایش ساخته بودند گم شد: «سکینه قاسمی، پری بلنده.»
زنی از شهرنو. از همان جایی که تهران سالها وجودش را میدانست، مردهایش به آن رفتوآمد میکردند، اما همان جامعه دربارهی زنهایش با تحقیر حرف میزد.
پری بلنده زن معمولی آن محله نبود. اسمش از دیوارهای شهرنو بیرون زده بود و در تهران میچرخید. دربارهاش شایعه ساخته بودند، از قد بلندش گفته بودند، از قدرتش و زندگی پرماجرایش. آنقدر دربارهاش گفتهاند که امروز معلوم نیست کجای این زن حقیقت تمام میشود و افسانه از کجا آغاز.
شاید اولین تراژدی زندگی پری همین باشد. ما دربارهی او چیزها شنیدهایم، اما هیچوقت خود پری را نشنیدهایم. نمیدانیم وقتی شهرنو آرام میگرفت، به چه فکر میکرد. نمیدانیم از زندگیاش راضی بود یا رؤیای زندگی دیگری را نگه داشته بود. نمیدانیم عاشق شده بود یا نه، از چه میترسید.
تاریخ برای زنهایی شبیه پری جای زیادی برای حرف زدن نگذاشته است. دیگران دربارهشان نوشتهاند، قضاوتشان کردهاند و روایت زندگیشان را هم به جای آنها تعریف کردهاند.اما تراژدی اصلی قصهی پری در آخرین پرده اتفاق افتاد. انقلاب شد. شهرنو به آتش کشیده شد، زنانش پراکنده شدند و چند ماه بعد پری بلنده بازداشت شد. در ۲۱ تیر ۱۳۵۸، او همراه با اشرف چهارچشم و ثریا ترکه اعدام شد.
اینجاست که سرنوشتش هولناک میشود. زنی که سالها محصول همان جامعه بود، ناگهان به یکی از کسانی تبدیل شد که جامعه میخواست با حذفشان اعلام کند دوران دیگری آغاز شده است. شاید تلخترین تناقض قصه همین باشد: جامعهای که سالها از زنان شهرنو استفاده کرده بود، در لحظهی تغییر، بعضی از همان زنان را به عنوان نماد فساد خودش مجازات …
