برترینها: اخیراً نوید محمدزاده استوریهایی با لباسی منقش به طرح پرچم فلسطین منتشر کرده و برخی کاربران مدعی شدهاند این لباسها در «اتحادیه اروپا» و تحت عنوان برند HYPEPEACE تولید میشوند. طبق اعلام این برند، ۵۰ درصد از سود حاصل از فروش این لباس ۷۸ دلاری نیز قرار است به راهاندازی یک کارگاه چاپ در بیتلحم فلسطین اختصاص پیدا کند.
فارغ از این ماجرا، هر انسانی در انتخاب مواضع سیاسی خود آزاد است و قرار نیست با استبداد رأی، دیگران را از ابراز نظرشان محروم کنیم. سیاستهای وحشیانه اسرائیل و رویکردهای مداخلهجویانه این کشور نیز موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت و فلسطین، دستکم در بخش بزرگی از افکار عمومی جهان، در جایگاه طرف مظلوم این مناقشه قرار دارد. بنابراین موضعی که نوید محمدزاده در این زمینه گرفته، لزوماً موضعی بیراه نیست؛ هرچند میتوان آن را در ظرف زمان و مکان مورد بحث قرار داد.
در این رابطه بخوانید:
توضیح نوید محمدزاده درباره حواشی پوشیدن لباس فلسطین
مسئله اما از جایی عجیب میشود که بخشی از جامعه خیلی زود وارد بازیهای دوقطبی میشود. میشود منتقد دولت، سیاستهای اقتصادی یا حتی برخی مواضع سیاسی یک فرد بود و در عین حال با سیاستهای اسرائیل هم مخالف ماند. نقد نوید محمدزاده هم اگر قرار است شکل بگیرد، بهتر است متوجه مواضع و عملکرد او باشد، نه زندگی خصوصیاش. انگ زدن درباره اعتیاد، آن هم بدون سند، رفتاری غیراخلاقی و ناجوانمردانه است؛ همانطور که ملیت همسر او نیز اساساً نباید به ابزاری برای تخریب تبدیل شود. افغانستان، درست مانند تاجیکستان، بخشی از حوزه فرهنگی و زبانی فارسی است و فارسیزبان بودن، چیزی نیست که بتوان آن را دستمایه توهین قرار داد.
اگر قرار است از محمدزاده انتقاد کنیم، اتفاقاً سوژه کم نیست؛ میتوان درباره انتخاب لباسهایش، برخی رفتارهای رسانهایاش، آن ویدیوی مشهور «دارم میام اونجا ببینم چه خبره» یا حتی یکنواخت شدن بخشی از نقشهای اخیرش حرف زد. محمدزاده در دهه ۹۰ یکی از جوان اولهای سینمای ایران بود و حالا مسیر حرفهایاش شکل متفاوتی پیدا کرده. اینها همه میتوانند محل نقد و بحث باشند، اما نقد زمانی ارزشمند است که به جای زندگی خصوصی و شایعات، سراغ کارنامه و انتخابهای خود او برود.
روزگارِ خانمِ حِ و آقای …
