اگر سریال جنایی و معمایی دوست دارید، «اعتراف می‌کنم» را ببینید

برترین‌ها: در سال‌های اخیر، نمایش خانگی ایران بیش از هر زمان دیگری به تجربه ژانرهای متنوع نزدیک شده است، اما همچنان آثار جنایی و معمایی موفق که بتوانند بدون تکیه بر تعقیب‌وگریزهای پرهزینه، مخاطب را تنها با قدرت روایت، بازیگری و شخصیت‌پردازی پای داستان نگه دارند، چندان پرتعداد نیستند. پخش دو قسمت نخست سریال «اعتراف می‌کنم» از فیلم نت نشان می‌دهد سازندگان به جای رقابت در مقیاس تولید، تصمیم گرفته‌اند در شیوه روایت رقابت کنند؛ تصمیمی که اگر در ادامه نیز حفظ شود، می‌تواند این مجموعه را به یکی از تجربه‌های متفاوت نمایش خانگی تبدیل کند.

اول) اقتباسی که نمی‌خواهد پنهان شود

«اعتراف می‌کنم» محصول جدید فیلم نت از همان ابتدا ارجاع خود به مجموعه Criminal  نتفلیکس را پنهان نمی‌کند. این ارجاع نه از سر تقلید صرف، بلکه تلاشی برای بومی‌سازی یکی از موفق‌ترین الگوهای معمایی جهان است؛ الگویی که در نسخه‌های بریتانیا، فرانسه، اسپانیا و آلمان نیز با حفظ یک ساختار واحد و روایت‌های متفاوت اجرا شده است.

شباهت در میزانسن، اتاق بازجویی، قاب‌بندی‌ها و حتی ریتم دیالوگ‌ها قابل مشاهده است، اما اهمیت اصلی در این نیست که سریال از چه الگویی الهام گرفته، بلکه در این است که آیا می‌تواند آن الگو را با اقتضائات مخاطب ایرانی بازآفرینی کند. تا پایان قسمت دوم، پاسخ این پرسش تا حد زیادی امیدوارکننده به نظر می‌رسد. دوم)معمایی که در ذهن رخ می‌دهد، نه در خیابان

مهم‌ترین تفاوت «اعتراف می‌کنم» با طرحی از نیما حسنی نسب و تهیه کنندگی رضا فتح اللهی پور با بسیاری از آثار جنایی داخلی، تغییر محل وقوع معماست. در اینجا صحنه جرم، تعقیب متهم یا عملیات پلیسی در اولویت نیست؛ بلکه ذهن انسان به میدان اصلی روایت تبدیل می‌شود.

بازجویی صرفا ابزاری برای گرفتن اعتراف نیست، بلکه فرآیندی برای لایه‌برداری از شخصیت‌ها، انگیزه‌ها، ترس‌ها و تناقض‌های آنهاست. سریال به جای آنکه تنها به این پرسش پاسخ دهد که «چه کسی مرتکب جرم شده است؟»، تلاش می‌کند به پرسش مهم‌تر «چرا چنین اتفاقی رخ داده است؟» نیز پاسخ دهد؛ رویکردی که به اثر، رنگ‌وبویی روان‌شناسانه می‌بخشد. سوم)هنر ساختن تعلیق با کمترین امکانات

یکی از مهم‌ترین دستاوردهای دو قسمت نخست، اثبات این نکته است که تعلیق الزاماً محصول انفجار، تعقیب‌وگریز …