برترینها: سریال «اعتراف میکنم» به کارگردانی مختلف و تهیهکنندگی رضا فتحاللهیپور و نیما حسنینسب، در قالبی جنایی و پلیسی، به بازخوانی پروندههایی میپردازد که در گذشته به نتیجه نرسیدهاند و حالا با نگاهی دوباره مورد بررسی قرار میگیرند. این سریال که محصول فیلمنت است و از ۱۲ مردادماه پخش خود را در این پلتفرم آغاز کرده، با تکیه بر ساختار اپیزودیک، روایتهای جذاب و استفاده از یک لوکیشن محدود، تلاش کرده شکل متفاوتی از روایت آثار پلیسی و جنایی را ارائه دهد. جبار آذین، منتقد سینما در گفتوگوی پیش رو با بررسی جایگاه آثار پلیسی و جنایی در سینما و سریالها، به مجموعه «اعتراف میکنم»، ساختار محتوایی و فرم روایی آن در کنار دیگر شاخصههای این سریال پرداخته که مشروح آن را در ادامه میخوانید.
آذین، منتقد سینما، با اشاره به اینکه ژانر جنایی با زیرمجموعههای مختلفی که دارد، یکی از جذابترین و پرمخاطبترین گونههای هنری در جهان محسوب میشود، درباره وضعیت این ژانر در سینما و تلویزیون ایران میگوید: سالهاست که در سینما و تلویزیون ما نیز تلاشهای مختلفی صورت گرفته تا اینگونه آثار ساخته شود و چندین سال است که سریالهای پلیسی ـ امنیتی مخاطبان خودشان را پیدا کردند، اما هنوز هم نتوانستهاند به عنوان یک جریان پویا، مستقل، مستمر و تعیینکننده در بازار سینما و تلویزیون ایران جلوهگری کنند.
وی علت این امر را کماعتنایی مدیران فرهنگی و هنری میداند و در ادامه به هزینه بالای تولید این آثار اشاره میکند: علاوه بر کمتوجهی متولیان فرهنگی، دو مسئله خیلی مهمتر هم وجود دارد؛ اینکه بخشی از این آثار هزینههای تولید بالایی دارند و غیر از برخی نهادها و سازمانهای مرتبط با ساخت این نوع محصولات، دیگران کمتر وارد این عرصه میشوند. خشونت؛ نقطه قوت یا ضعف آثار پلیسی
این منتقد پرداختن به خشم و خشونت را یکی از نکات مهمی میداند که میتواند به نقطه قوت یا ضعف تولیدات پلیسی تبدیل شود و ادامه میدهد: اما نکته مهمتری که میتواند به پاشنه آشیل تولیدات پلیسی تبدیل شود، شیوه نمایش و روایت خشونت در این آثار است. ما در تعدادی از این آثار پلیسی شاهد صحنههای قتل و جنایت در فجیعترین شکلش هستیم. در حالی که اگر این موضوع هنرمندانه و درست مورد استفاده قرار بگیرد و صحنههای خشونت با نگاه حرفهای …
