کد خبر: 787081 | ۱۴۰۵/۰۵/۲۷ ۱۹:۵۳:۰۰ اعتمادآنلاین |
۲۳ سال پیش، در مردادماه سال ۱۳۸۲، خبرنگار موسیقی ایسنا به منزل ایرج رفت و به گپوگفت با او پرداخت. آن زمان، ایرج به نکاتی پرداخت که شاید امروز پس از دو دهه همچنان موضوعیت داشته باشند. ایرج از خطر فراموشی موسیقی اصیل ایرانی گفته بود که امروز حتی زنگ خطر آن نسبت به آن دوره پر سر و صداتر است. او در آن برهه از کمکار شدن هنرمندان سرشناسی گفته بود که فعال نبودن آنها، موجب ایجاد خلا امروزی در موسیقی اصیل ایرانی شده است.
ایرج خواجهامیری همچنین در آن زمان، گویی که آینده را پیشبینی کرده باشد، از کم شدن خوراک موسیقی مناسب برای مخاطب گفته و تأکید کرده بود که موسیقی ایرانی چنان ظرفیتهایی دارد که میتوان آن را بسته به شرایط جامعه بهروز کرد و مطابق سلیقه مردم تولید اثر داشت.
اما ایرج در آن زمان سخنانی هم داشت که امروز پس از درگذشتش، بازخوانی آنها تأملبرانگیز و شاید تأثربار است؛ خواسته بود تا دیر نشده به او و دیگر هنرمندان بزرگی چون خودش اجازه برگزاری کنسرت داده شود، اما در نهایت کنسرتی برگزار نشد.
ایرج و احسان خواجهامیری ۱۳۸۲
در آن گفتوگوی ایسنا، او از فعالیت هنری خود، اینکه چه شد به سمت موسیقی رفت، دلیل خواندنش برای سینما، همکاری با سازمان تبلیغات اسلامی، موسیقی سنتی و موسیقی اصیل سخن گفته بود که اکنون پس از گذشت نزدیک به یک هفته از درگذشت او و در آستانه برگزاری مراسم یادبودش (۲۶ مردادماه) آن را بازخوانی میکنیم.
در ادامه مشروح این گفتوگوی ایسنا با ایرج را که در سال ۱۳۸۲ انجام شد، میخوانید.
کمی از خودتان بگویید. چه شد که به سمت موسیقی رفتید و نخستین آموزشها را نزد چه کسی فرا گرفتید؟
من در ۱۱ دیماه ۱۳۱۱ در روستای خالدآباد نطنز، به دنیا آمدم. هماکنون پنج فرزند دارم، سه پسر و دو دختر که پسر آخرم احسان، آهنگساز و خواننده است و استاد مشوق او خودم بودهام و بهزودی از او یک اثر قابل توجه روانه بازار …
