حمیده چوبک: من فقط خوش‌شانس بودم وگرنه الموت با نام صدها انسان دیگر درخشیده است / ثبت جهانی پایان را الموت نیست

کد خبر: 785849 | ۱۴۰۵/۰۵/۱۸ ۰۸:۰۵:۰۸ اعتمادآنلاین |

مریم جلیلوندفرد--چند روز پس از ثبت جهانی قلعه‌های اسماعیلیه، انتظار داشتم شروع گفت‌وگوی «اعتماد» با «حمیده چوبک» درباره یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های میراث فرهنگی ایران در اجلاس بوسان؛ درباره پرونده‌ای باشد که او بیش از دو دهه از عمرش را صرف جهانی شدن آن کرد، اما هنوز نخستین سوال را نپرسیده بودم که مسیر گفت‌وگو عوض شد. چوبک نمی‌خواست درباره خودش حرف بزند. حتی از اینکه رسانه‌ها او را چهره اصلی در ثبت جهانی الموت معرفی کردند هم ناراحت بود. با لحنی آرام اما قاطع گفت: «از این جریان ایجاد شده چندان راضی نیستم. چرا باید الموت را در جریان رسانه‌ای طوری مطرح کنند که گویی الموت در انحصار من بوده است؟ نمی‌دانید چند نفر در کارگاه الموت کار کردند. چقدر مسوولان مرا حمایت کردند و چقدر همه به من کمک کردند. واقعا بی‌انصافی است که فقط نام من در این پرونده باشد.»

به گزارش اعتماد، «حمیده چوبک» باستان‌شناسی که حالا دیگر نامش با الموت گره خورده است، بعد از این جمله بی‌آنکه مکث کند، شروع به نام بردن از آدم‌هایی کرد که کمتر کسی نام‌شان را شنیده است. از «شهربانو سلیمانی» دختر جوانی که به گفته او «در پرتگاه کار می‌کرد.» از «فریبا محمدی» که ساعت‌ها تا زانو در آب بود و قلعه را کاوش می‌کرد. از «حسین محمودی» که زیر ریزش سنگ‌ها، مسیر الموت را باز می‌کرد. از «محمد محمودی» که هنگام بازدید ارزیاب یونسکو از قلعه شیرکوه تا آستانه مرگ رفت و هنوز آثار آن حادثه را با خود دارد. از علی قلی‌پور، کبیری، صفاری و ده‌ها نفر دیگر نام برد و بعد گفت: «بیشتر کارگران محلی که الموت کارکردند و ما را همراهی کردند امروز فوت کرده‌اند. یکی از یکی بهتر بودند. با اراده آنها بود که این کار انجام شد. آنها در گرما و سرما، در ارتفاع و روی شیب برای الموت کار …