به گزارش رکنا به نقل از فارس ، در جریان جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با بهکارگیری سامانه نوین پدافند هوایی، بنا بر اعلام منابع ایرانی، موفق به شکار حدود ۱۷۰ هواگرد آمریکایی و رژیم صهیونیستی شد؛ شکارهایی که اهمیت آنها تنها به تعداد پرندههای سرنگونشده محدود نمیشود و بخشی از بقایای این هواگردها میتواند اطلاعات ارزشمندی از فناوریهای بهکاررفته در آنها در اختیار ایران قرار دهد.
در میان این بقایا، اگر پیشرانه توربوپراپ TPE331 متعلق به MQ-9 Reaper نیز به دست ایران رسیده باشد، ماجرا وارد مرحلهای تازه میشود؛ چراکه این بار صحبت از یک قطعه معمولی نیست، بلکه از قلب پیشرانه پهپادی است که برای ساعتها ماندن در آسمان، شناسایی، مراقبت و اجرای حمله طراحی شده است.
موتوری که در پیکربندی MQ-9 توان حدود ۹۰۰ اسببخار شفتی تولید میکند و بخش مهمی از قابلیت مداومت پروازی این پرنده را تأمین میکند.
در جنگ مدرن، انهدام یک هواگرد پایان ماجرا نیست. آنچه از یک پرنده پیشرفته باقی میماند، میتواند برای طرف مقابل به یک پرونده فنی تبدیل شود؛ از مواد و سازه گرفته تا حسگرها، سامانههای ارتباطی و پیشرانه.در این میان، موتور یکی از مهمترین بخشهاست؛ چراکه موتور فقط هواگرد را به حرکت درنمیآورد، بلکه بخشی از فلسفه طراحی آن را نیز در خود جای داده است. قلب ریپر؛ موتوری برای ماندن در آسمان
پهپاد MQ-9 Reaper قرار نیست یک جنگنده باشد. سرعت بالا و مانور شدید، اولویت اصلی این پرنده نیست؛ مأموریت آن شناسایی، مراقبت، جمعآوری اطلاعات و در صورت نیاز اجرای حمله است.به همین دلیل، ارزش ریپر تا حد زیادی به مدت زمانی وابسته است که میتواند در منطقه مأموریت باقی بماند. General Atomics برای MQ-9A مداومت پروازی بیش از ۲۷ ساعت را اعلام کرده است.پیشرانه مورد استفاده در MQ-9، Honeywell TPE331-10GD است و نیروی هوایی آمریکا حداکثر توان آن را ۹۰۰ اسببخار شفتی اعلام میکند. این موتور وظیفه دارد انرژی لازم برای پرواز پرندهای با طول حدود ۱۱ متر، دهانه بال ۲۰.۱ متر و حداکثر وزن برخاست حدود ۴۷۶۰ کیلوگرم را فراهم کند.بنابراین موتور ریپر بیش از آنکه برای «سریع رفتن» طراحی …
