به گزارش رکنا، سهیل کوچکی، متولد سال ۱۳۶۶ و زاده لاهیجان است؛ شهری که به گفته خودش با چای و سرسبزی گره خورده است. هرچند از یکسالگی در تهران بزرگ شده، اما علاقه به طبیعت از همان کودکی در وجودش ریشه دوانده؛ علاقهای که میگوید یادگار مادر مرحومش است. مادرش عاشق طبیعت بود و هر آخر هفته خانواده را به دل کوه و جنگل میبرد؛ عادتی که بعدها مسیر زندگی سهیل را تغییر داد.
او با بزرگتر شدن، بهصورت جدی وارد دنیای کوهنوردی شد. صعود به قلههای مختلف، بهویژه قلههای اطراف تهران، برایش فقط یک تفریح نبود؛ راهی بود برای پیدا کردن آرامش و کشف مسیرهای تازه. حتی زمانی که کارمند بود، شبها به قله دارآباد میرفت، همانجا میخوابید و صبح مستقیم سر کار میرفت.
علاقه به طبیعت باعث شد فعالیتهایش را به شکل آکادمیک دنبال کند. او دورههای مختلف کوهنوردی، مربیگری، آمادگی جسمانی و سنگنوردی را گذراند، اما در نهایت متوجه شد که بیش از هر رشتهای، عاشق دوچرخهسواری است.
این علاقه خیلی زود به حرفه اصلی او تبدیل شد. سهیل سالها تورهای دوچرخهسواری در نقاط مختلف کشور برگزار میکرد؛ از گرفتن مجوزها و برنامهریزی مسیر گرفته تا جابهجایی دهها دوچرخه با مینیبوس. خودش میگوید یک روز نزدیک به ۸۰ دوچرخه را بهتنهایی بار زده و تخلیه کرده است. در کنار این فعالیتها، همچنان کارمند بود، اما در نهایت تصمیم گرفت شغل اداری را کنار بگذارد و تمام وقتش را صرف کاری کند که عاشقش بود.
این روند تا سال ۱۳۹۸ ادامه داشت؛ سالی که در یکی از تورهای دوچرخهسواری، مینیبوسی که او و راننده داخل آن بودند، واژگون شد. مسافران در اتوبوس دیگری حضور داشتند و آسیبی ندیدند، اما این حادثه زندگی سهیل را برای همیشه تغییر داد و او هر دو پایش را از دست داد.
او میگوید نخستین چیزی که بعد از حادثه ذهنش را درگیر کرد، از دست دادن پاهایش بود؛ چرا که هم زندگی شخصی و هم درآمدش به دوچرخهسواری وابسته بود. با این حال، تنها سه روز پس از بستری شدن در بیمارستان، روی تخت بیمارستان در اینترنت جستوجو میکرد که «چطور میتوان با دست رکاب زد؟»
سهیل تعریف میکند یک ساعت قبل از تصادف، مشغول تمرین و اجرای حرکات نمایشی …
