به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در خیابان فرشته تهران، در فاصلهای حدود یکسال، دو درخت بزرگ، تنومند و قدیمی در یک نقطه مشخص سقوط کردهاند؛ هر دو درخت نیز در همان محدوده و مقابل یک ساختمان از زمین جدا شده و سقوط کردهاند.
درخت نخست سال گذشته سقوط کرد و اکنون، در مردادماه ۱۴۰۵، درخت دیگری در همان نقطه از ریشه کنده شده است.
این اتفاق در نگاه نخست شاید یک حادثه طبیعی به نظر برسد؛ درختی قدیمی بوده، باد آمده، ریشه ضعیف شده و درخت افتاده است. اما وقتی یک درخت بزرگ در یک نقطه سقوط میکند، موضوع باید برای درختان اطراف آن نقطه حساسیت بیشتری ایجاد کند. وقتی سال بعد درخت دیگری در همان محل سقوط میکند، پرسش دیگر فقط این نیست که «چرا این درخت افتاد؟»
پرسش مهمتر این است که بعد از سقوط درخت نخست، چه کسی سلامت درختان اطراف را بررسی کرد؟ چه چیزی بررسی شد؟ چه خطری شناسایی شد و چه اقدامی برای جلوگیری از تکرار حادثه انجام گرفت؟
این همان نقطهای است که یک حادثه شهری میتواند به یک مسئله مدیریتی تبدیل شود. استانداردهای حرفهای ارزیابی خطر درختان نیز اساساً بر همین نگاه استوارند؛ یعنی بررسی درخت صرفاً به دیدن ظاهر آن محدود نمیشود و باید احتمال شکست ریشه، تنه یا شاخه، شرایط محل و میزان خطر برای افراد و اموال نیز ارزیابی شود. درخت بزرگ یکشبه خطرناک نمیشود
درختان کهنسال ممکن است از بیرون سالم و سرسبز به نظر برسند اما در زیر زمین یا داخل تنه با مشکلات جدی روبهرو باشند.
پوسیدگی داخلی، ضعف ریشه، آسیبهای مکانیکی، بیماری، ترکهای ساختاری، کاهش سطح ریشه و تغییر شرایط خاک میتواند به مرور ظرفیت تحمل درخت را کاهش دهد.
به همین دلیل درختی که امروز سقوط میکند، لزوماً امروز بیمار نشده است.ممکن است فرایند ضعف آن از سالها قبل آغاز شده باشد.
این نکته درباره درختان شهری اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا محیط شهری برخلاف یک جنگل طبیعی، دائماً در حال تغییر است. خاک حفاری میشود، آسفالت و بتن اضافه میشود، مسیر تأسیسات تغییر میکند، ساختمان ساخته میشود، ریشهها آسیب میبینند و شرایط آب و هوایی نیز تغییر میکند.
مطالعات تخصصی درباره درختان شهری …
