به گزارش رکنا، روزنامه قدس نوشت: مقام مسئولی[قالیباف] در سفری به کشور مهم همسایه، ساعتی در جمع فعالان اقتصادی، در کنار هزار و یک حرف از جنس عزت و اقتدار، دلسوزانه از اهمیت اقتصاد و نقش رونق اقتصادی در تابآوری جامعه هم میگوید اما ساعتی نگذشته روایتی ناروا از سخنان تقطیع شده او، در جمع سوپرانقلابیها درست میشود و آن قدر میچرخد تا نهادهای مسئول به ناچار، فایل کامل آن سخنان را منتشر میکنند؛ سوپرانقلابیها اما دستبردار نیستند و آن قدر آن روایت ناروا را تکرار میکنند تا سرانجام آن خرمگسی که شامه تیزی در شناخت مزبلهها دارد، خیال کند به نوایی رسیده؛ و بنویسد که قالیباف گفته ما گرسنهایم؛ پس دوام نخواهیم آورد.
اصلاً به فرض که آن مقام مسئول از سر ملاحظه و مصلحت، یا از سر سهو اصلاً، سخنانی گفته که میتواند تعبیری از آن گونه داشته باشد که دشمنی بشنود و پوزخندی بزند، آیا رواست آنها که داعیه دوستی دارند آن سخنان را بر سر دست بگیرند و جار بزنند که ببینید که فلانی چه گفته!
محمدباقر قالیباف، امروز، بیشتر از هر وقت دیگری، سرباز نظام است و وظیفه دارد مسئولیتی مهم را به انجام برساند؛ مسئولیتی که پیچیده است و ابعاد گوناگون دارد؛ همچنان که «علی لاریجانی» سرباز نظام بود و مسئولیتی از همین دست داشت؛ و همچنان که «محمد باقری» و «امیرعلی حاجیزاده» و «غلامعلی رشید» و بسیاری نامهای متبرک دیگر.
در این وضعیت شایسته است سرباز نظام، ولو به فرض آنکه سهوی از او سر زده، به تیر طعن خودیها گرفتار آید؛ آن هم در معرکه میدانی که دشمن به غبارانگیزی در آن، امیدها بسته؟
سوپرانقلابیها اگر حقیقتاً انقلابی هستند، سربازی کردن را تمرین کنند و بیاموزند؛ و اولین درس سربازی، سرسپردگی است؛ سربازها باید به حقانیت میدان و حقانیت فرمانده میدان، سر سپرده باشند. معرکه میدان، مجال چون و چرا و اما و اگر نیست؛ مجال طعنه و ریشخند و گل گرفتن نیست؛ مجال عقدهگشایی و حسابرسیهای محفلی نیست.
دشمن، یکپارچه در برابر ماست و سوپرانقلابیها، نیروهای کارآمد نظام را به تیر بستهاند. اسم این کردار و گفتار، در معرکه میدان، چه میتواند باشد؟ آیا میتواند مصداق پیروی از فرمانده باشد؟ کاش …
