فوتبال ایران هر سال با آغاز فصل لیگ برتر، هواداران را با هیجان نقلوانتقالات، پیشبینی قهرمان و انتظار برای تماشای بازیهای پرتنش همراه میکرد، اما این بار فضای آستانه شروع مسابقات هیچ شباهتی به آن جشن ورزشی قدیمی ندارد.
مجموعهای از مشکلات فرسودگی زیرساختهای ورزشی، بحران اقتصادی باشگاهها، مدیریت ناپایدار و کاهش ارتباط با طبقه هواداران، نگرانیها درباره توانایی لیگ برتر در حفظ جایگاه خود به عنوان محبوبترین رقابت ورزشی کشور را بیشتر از همیشه کرده است.
این «خستگی» تنها به کاهش تعداد تماشاگران در ورزشگاهها خلاصه نمیشود، بلکه ریشه در تغییر ساختار اولویتهای جامعه دارد. در شرایطی که افزایش هزینههای زندگی، تورم و کاهش قدرت خرید خانوارها، سرگرمیهایی مانند سینما، تفریح و حتی ورزشهای دیگر را نیز تحت تأثیر قرار داده، فوتبال دیگر نمیتواند همان جایگاه ویژه را در سبد توجه مردم حفظ کند. آمار رسمی سازمان لیگ نشان میدهد که میانگین تعداد تماشاگران در بازیهای لیگ برتر فصل گذشته نسبت به فصل ۱۴۰۰ حدود ۴۲ درصد کاهش یافته و حتی دربیهای تهران و اصفهان نیز به کمتر از ۱۵ هزار نفر تماشاگر رسیدهاند که رقم قابل مقایسهای با دهههای گذشته نیست.
یکی از اصلیترین دلایل کاهش علاقه هواداران به حضور در ورزشگاهها، وضعیت نامناسب زیرساختهای ورزشی کشور است. با اینکه فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا الزامات مشخصی برای برگزاری مسابقات حرفهای دارند، اما بخش قابل توجهی از ورزشگاههای مورد استفاده در لیگ برتر هنوز فاقد استانداردهای لازم هستند. فرسودگی زمینهای بازی، ضعف سیستم روشنایی، عدم وجود امکانات رفاهی کافی، نوسانات در ایمنی ورزشگاهها و حتی نداشتن سرویس بهداشتی مناسب، تجربه حضور در ورزشگاه را برای خانوادهها و جوانان تبدیل به یک کابوس کرده است. علاوه بر این، عدم آمادگی بسیاری از ورزشگاهها برای میزبانی، باعث شده باشگاهها مجبور به برگزاری بازیهای خانگی خود در شهرهای دیگر شوند؛ آماری که سازمان لیگ در فصل گذشته اعلام کرد، نشان میدهد بیش از ۱۷ بازی در ورزشگاههای میزبان خارج از شهر فعالیت باشگاه برگزار شد که علاوه بر افزایش هزینههای باشگاهها، فاصله بین تیم و هواداران …
