به گزارش رکنا، روایت یک مدیر از روستاهایی که فاصله زیادی با شهر دارند و جاده هایشان خاکی و نامناسب است.
سردشت شهرستانی کوهستانی در جنوب آذربایجان غربی است؛ شهرستانی که روستاهای آن در جهت های مختلف جغرافیایی و با فاصلههای قابل توجه از مرکز شهرستان پراکندهاند. به گفته فریدون محمدپور، مدیر توزیع برق سردشت، روستاهای محروم و دور افتاده در بخشهای شمالی، جنوبی و غربی شهرستان قرار دارند و برخی از آنها فاصله زیادی با مرکز شهرستان دارند و اهالی محترم وخونگرمی دارند.
محمدپور درباره دورترین روستاهای شهرستان میگوید: «روستاهای تحت پوشش برق سردشت خیلی زیاد هستند . در ضلع شمالی، جنوبی و غربی روستاهایی داریم که فاصله زیادی با مرکز شهرستان دارند.» او در این گفت و گو به چند روستا از جمله «بردان» "تیت " در بخش جنوبی و روستاهی کاولانه و آلی مران در بخش شمالی اشاره میکند
مدیر توزیع برق سردشت تأکید میکند که در حال حاضر تنها تعداد محدودی از روستاهای شهرستان باقی ماندهاند در حدود چهار روستا که باید برقدار شوند. به گفته او، سردشت حدود ۲۷۰ روستا دارد و در حال حاضر حدود چهار روستا در مرحله تکمیل فرآیند برقرسانی قرار دارند. برقرسانی به روستاهای صعبالعبور چگونه انجام میشود؟
محمدپور درباره فرآیند برقرسانی به روستاهای دورافتاده توضیح میدهد: «برقرسانی یک فرآیند مرحلهای است. ابتدا طراحی انجام میشود. همکاران بخش مهندسی از محل بازدید میکنند و با هماهنگی اهالی محترم روستا، بهترین مسیر را انتخاب میکنند؛ مسیری که هم دسترسی مناسبی داشته باشد و هم امکان تعمیرات و نگهداری شبکه در آینده وجود داشته باشد.»
به گفته او، شناخت اهالی از منطقه نقش مهمی در انتخاب مسیر دارد. پس از طراحی و انتخاب مسیر، عملیات حمل حفر چالهها، حمل تیر به محل و تیرگذاری، نصب تجهیزات و سیمکشی انجام میشود و در نهایت پست هوایی و شبکه فشار ضعیف روستا به بهرهبرداری میرسد.
اما در سردشت، اجرای همین مراحل ساده روی کاغذ، در میدان با دشواریهای زیادی همراه است.
او میگوید: «در روستاهای دورافتاده، حمل تجهیزات واقعاً سخت است. وقتی چالهها آماده و مسیر مشخص میشود، …
