استفاده از هوش مصنوعی برای بازسازی و شبیه سازی صدای خوانندگان شناخته شده، به یکی از سوژه های مورد توجه در فضای موسیقی فارسی تبدیل شده است. در تازه ترین نمونه، نسخه ای از قطعه «اوردوز» با نام محسن لرستانی و محسن چاوشی منتشر شده است.
این اثر در منبع منتشرکننده به عنوان نسخه هوش مصنوعی معرفی شده و ترکیبی از فضای صوتی دو خواننده را ارائه می دهد؛ ترکیبی که در حالت عادی حاصل یک همکاری رسمی استودیویی میان این دو هنرمند نیست. «اوردوز»؛ ترکیب دو فضای متفاوت
محسن لرستانی و محسن چاوشی هر کدام هویت صوتی و سبک متفاوتی دارند. لرستانی بیشتر با قطعات احساسی و روایت های تلخ و اجتماعی شناخته می شود و چاوشی نیز طی سال های فعالیت خود با صدای خاص و اجرای متفاوت، جایگاه ویژه ای در موسیقی ایران پیدا کرده است.
ترکیب این دو صدا با کمک فناوری هوش مصنوعی، فضایی متفاوت ایجاد می کند و همین تفاوت یکی از دلایلی است که چنین آثار بازسازی شده ای در شبکه های اجتماعی مورد توجه قرار می گیرند. موج تازه آثار موسیقایی با هوش مصنوعی
در ماه های اخیر نمونه های متعددی از قطعاتی که با استفاده از هوش مصنوعی و با الهام از صدای خوانندگان مشهور ساخته شده اند، در فضای مجازی منتشر شده است. پیش از این نیز نسخه هایی با الهام از صدای محسن چاوشی و محسن لرستانی در سایت های موسیقی و شبکه های اجتماعی منتشر شده بود.
این روند نشان می دهد هوش مصنوعی به ابزاری برای ساخت نسخه های غیررسمی از قطعات و تصور همکاری میان خوانندگانی تبدیل شده که ممکن است هیچ گاه در یک پروژه رسمی کنار هم قرار نگرفته باشند. یک نکته مهم درباره «اوردوز»
نسخه منتشر شده «اوردوز» با نام محسن لرستانی و محسن چاوشی، بر اساس اطلاعات ارائه شده، یک اثر تولیدشده با هوش مصنوعی است و نباید آن را به عنوان همکاری رسمی این دو خواننده معرفی کرد.
پیش از این نیز در رکنا درباره آثار بازآفرینی شده با الهام از صدای محسن چاوشی توضیح داده شده بود که چنین قطعاتی تولید رسمی این خواننده محسوب نمی شوند.
گسترش این آثار، در کنار جذابیت برای مخاطبان، بحث های مختلفی درباره مرز میان فناوری، خلاقیت هنری، مالکیت صدا و حقوق …
