به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، جنگلهای هیرکانی فقط یک تکه خاک پر از درخت نیستند؛ ریههای سبز و کهنسال سرزمینی هستند که میلیونها سال در برابر خشم طبیعت، عصر یخبندان و گذر قرنها تاب آوردهاند. صدای خشخش برگها زیر پای عابران و مه صبحگاهی که لابهلای شاخههای بلوط و راش میپیچد، میراثی زنده و نفسکشنده از تاریخ زمین است. اما امروز این تن سبز و باستانی، بیش از آنکه از قهر طبیعت یا شعلههای گاهوبیگاه آتش بلرزد، از زخم عمیق تبرها و بولدوزرهایی مینالد که برای ساختن کاخها و جادههای سیمانی، قلب جنگل را میشکافند. چشمان بیدار ماهوارهها در مدار زمین، این روزها پرده از حقیقتی تلخ برداشتهاند؛ حقیقتی که نشان میدهد دشمن اصلی درختان شمال نه قهر آسمان، بلکه طمع زمینی است.
پایش ۲۴ ساله ماهوارهها و حقیقت تلخ تخریب
دادههای تصویری و تحلیلی سامانه بینالمللی رصد طبیعت (Global Nature Watch) که حاصل پایش ماهوارههای لندست و سنتینل در بازه سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۵ است، واقعیتی تکاندهنده را آشکار کرده است. در این دوره ۲۴ ساله، استان مازندران هزار و ۶۰۰ هکتار از پوشش درختی خود را برای همیشه از دست داده است. این وسعت از نابودی فقط مرگ درختان نبوده، بلکه باعث آزاد شدن ۴۰۰ هزار تن گاز دیاکسید کربن در هوا شده و نفس زمین را تنگتر کرده است.
بر اساس این پایشهای فضایی، ۸۱ درصد از کل تلفات درختان در مازندران نتیجه مستقیم دستاندازی انسان و تغییر کاربری زمین بوده و سهم حوادث طبیعی مثل آتشسوزی در برابر آن بسیار ناچیز است. مازندران در حال حاضر ۸۱۰ هزار هکتار جنگل طبیعی دارد که ۳۳ درصد از خاک استان را در بر میگیرد و ۶۵۰ هزار هکتار از آن، بخشهای بسیار متراکم و دستنخورده این گنجینه باستانی هستند که اکنون در خطر قرار دارند. رد پای پول و ویلاسازی در صدر جدول نابودی
آمارها نشان میدهند که تخریبها در سال ۲۰۱۲ به اوج تاریخی خود رسیدند، اما پس از سال ۲۰۱۵ با اجرای طرح تنفس جنگل و تشدید نظارتها، شیب نابودی تا حدی مهار شد. با این حال، تفکیک دقیق انگیزههای این تخریب نشان میدهد سودجویی چه بر سر طبیعت آورده است. …
