به گزارش رکنا، فوتبال، برخلاف تصور سطحی برخی از مدیران و تصمیمگیران، تنها یازده بازیکن در یک مستطیل سبز نیست؛ فوتبال، یک اکوسیستم عظیم از احساسات، اقتصاد و فرهنگ است که قلب تپنده آن، «تماشاگر» است.
وقتی صحبت از تقابل دو غول فوتبال ایران، یعنی تراکتور و پرسپولیس میشود، صحبت از یک بازی ساده نیست؛ صحبت از یک «رویداد ملی» است که میلیونها نفر را در خانه و ورزشگاه به وجد میآورد. اما وقتی تصمیم گرفته میشود که این نبرد حساس، در سکوت مرگبار و بدون حضور تماشاگران برگزار شود، در واقع اعلام شده است که فوتبال ایران، از روح و معنای خود تهی شده است. ما امروز با یک بحران «بیمعنایی» روبرو هستیم. ۱- پارادوکسِ هیجان و سکوت؛ چرا تراکتور و پرسپولیس؟
انتخاب ترکیبهایی مانند تراکتور و پرسپولیس برای برگزاری در ورزشگاه بسته، یک انتخاب استراتژیک نیست، بلکه یک «بیگناهی در حق فوتبال» است. این دو تیم، نمادهای هویت منطقهای و ملی هستند. هواداران تراکتور، بخشی از هویت آذربایجان و فوتبال ایران هستند و هواداران پرسپولیس، ستون اصلی محبوبیت لیگ برتر.
برگزاری چنین دیداری بدون تماشاگر، یعنی حذف «عامل فشار». در فوتبال حرفهای، تماشاگر نه تنها تشویقکننده، بلکه بخشی از فشار روانی است که داور، بازیکن و مربی را با خود همراه میکند. وقتی ورزشگاه خالی است، عدالت در زمین، تحت تأثیر «سکوت خفقانآور» قرار میگیرد. این تصمیم، تمام هیجان درگیر شدن در حساسیت بالای جدول را میکشد و بازی را به یک تمرین طولانی و بیروح تبدیل میکند. ۲- نقد «قانون من درآوردی»؛ فرسایش اعتبار نهادها
در متن اعتراض ما، یک جمله کلیدی وجود دارد؛ «ما عاشق قانون من درآوردی هستیم.» این جمله، عصاره تلخ وضعیت مدیریتی در فوتبال ایران است. در فوتبال مدرن، هر تصمیم باید بر اساس «پیشبینی»، «تحلیل ریسک» و «قوانین مکتوب» باشد. اما در ایران، ما با پدیدهای به نام «تصمیمات لحظهای» و «مدیریت بحرانهای کاذب» روبرو هستیم.
چه جایگزین حقوقی برای این تصمیم وجود دارد؟
چگونه میتوان امنیت را بدون حضور هواداران، در سطح مدیریتشده تامین کرد؟
تأثیر این تصمیم بر نرخ فروش بلیت و …
