به گزارش برنا، بازار مسکن تهران در شرایطی وارد نیمه دوم سال ۱۴۰۵ میشود که فاصله میان قیمتهای پیشنهادی فروشندگان و توان خرید متقاضیان به یکی از جدیترین چالشهای بازار تبدیل شده است. از یک سو معاملات مصرفی کاهش یافته و بسیاری از خریداران از بازار خارج شدهاند و از سوی دیگر، افزایش هزینه زمین، مصالح، دستمزد و سایر نهادههای ساختمانی اجازه کاهش معنادار قیمت تمامشده را نمیدهد. نتیجه، بازاری است که در آن رکود معاملاتی میتواند همزمان با افزایش اسمی قیمتها ادامه پیدا کند. بررسی میدانی از چند منطقه تهران نیز نشان میدهد فروشندگان در بسیاری از مناطق حاضر به عقبنشینی جدی از قیمتهای پیشنهادی نیستند، اما خریداران نیز توان همراهی با این قیمتها را ندارند.
بازار مسکن, رکود بدون ریزش قیمت
بازار مسکن تهران در سالهای اخیر بیش از آنکه با یک چرخه کلاسیک رونق و رکود مواجه باشد، درگیر نوعی رکود تورمی شده است؛ وضعیتی که در آن تعداد معاملات کاهش پیدا میکند اما هزینه ساخت و قیمت اسمی ملک همچنان ظرفیت رشد دارد.
مسکن یک تفاوت اساسی با بسیاری از بازارهای دارایی دارد؛ فروشنده ملک معمولاً حاضر نیست در کوتاهمدت دارایی خود را با هر قیمتی واگذار کند. به همین دلیل، زمانی که قدرت خرید کاهش پیدا میکند، نخستین واکنش بازار لزوماً کاهش قیمت نیست، بلکه کاهش تعداد معاملات است.
این همان اتفاقی است که بخشهایی از بازار تهران اکنون تجربه میکنند.
از طرف دیگر، سازندهای که زمین، مصالح و نیروی انسانی را با قیمتهای بالاتر تهیه کرده، نمیتواند بهسادگی محصول نهایی خود را با قیمت بسیار پایینتر عرضه کند. همین موضوع موجب شده کاهش قدرت خرید مردم الزاماً به کاهش متناسب قیمت مسکن منجر نشود.
قیمتها بالا رفته، اما خریدار کجاست؟
بر اساس ادعای مطرحشده از سوی برخی فعالان صنفی در متن مبنا، قیمت مسکن تهران نسبت به سال گذشته تقریباً دو برابر شده است؛ با این حال، این رقم به دلیل محدودیت دسترسی صنفی به دادههای رسمی معاملات، برآورد میدانی محسوب میشود و نه یک شاخص رسمی قابل تعمیم به تمام مناطق تهران.
اهمیت این اختلاف در آنجاست که میان «قیمت پیشنهادی» و «قیمت قطعی معاملهشده» فاصله وجود دارد.
ممکن است یک مالک واحد ۸۰ متری خود را با قیمت متری ۳۰۰ میلیون …
