بهروز مرادی، در یادداشتی نوشت؛ تابستان ۱۴۰۵ برای صنعت برق ایران، آزمونی متفاوت بود؛ تابستانی که در آن افزایش تقاضای برق، تداوم محدودیتهای ناشی از تحریم، فشار بر تأمین سوخت و آسیبهایی که در جریان جنگهای تحمیلی اخیر به بخشی از زیرساختهای کشور وارد شد، همزمان بر شبکه برق کشور اثر گذاشت. با این حال، صنعت برق در چنین شرایطی تنها به دنبال عبور از یک فصل گرم نبود؛ بلکه تلاش کرد با افزایش آمادگی نیروگاهها، توسعه شبکه، مدیریت مصرف، استفاده بیشتر از ظرفیتهای تجدیدپذیر و بهکارگیری تجربه انباشته متخصصان خود، پایداری شبکه و استمرار خدمترسانی به مردم و بخش تولید را حفظ کند. این تجربه بار دیگر نشان داد که تابآوری صنعت برق، حاصل یک اقدام مقطعی نیست؛ بلکه نتیجه مجموعهای از تصمیمها، سرمایهگذاریها و هماهنگیهایی است که در طول سالها شکل گرفته است. بر اساس آخرین گزارشات صنعت برق (توانیر)، در تابستان امسال ظرفیت نصبشده نیروگاههای کشور از ۱۰۱ هزار مگاوات گذشته و تا نیمه مردادماه امسال به حدود ۱۰۱ هزار و ۳۶۶ مگاوات رسیده است. این عدد در مقایسه با چند دهه گذشته، تصویر روشنی از مسیر توسعه صنعت برق ایران ارائه میکند. اما نکته مهم این است که امروز مسئله صنعت برق فقط «تولید بیشتر» نیست؛ بلکه «استفاده بهتر از آنچه در اختیار داریم» نیز به همان اندازه اهمیت دارد. توسعه ظرفیت باید در کنار افزایش بهرهوری، استفاده بهینه از ظرفیتهای موجود و مدیریت هوشمند مصرف دنبال شود.
«یک تغییر مهم در صنعت برق»:
در سالهای گذشته هرگاه مصرف برق افزایش پیدا میکرد، نخستین راهحل، افزایش ظرفیت تولید بود. این راه همچنان ضروری است، اما دیگر به تنهایی کافی نیست. در تابستان امسال حداکثر توان تولیدشده کشور به ۶۵ هزار و ۸۱۸ مگاوات رسید، در حالی که حداکثرتقاضای ثبتشده حدود ۷۵ هزار و ۸۵۱ مگاوات بود. این فاصله نشان میدهد که برای مدیریت شبکه برق، فقط تعداد نیروگاهها مهم نیست؛ اینکه چه مقدار از ظرفیت نیروگاهها در ساعت اوج مصرف واقعاً در اختیار شبکه قرار میگیرد نیز اهمیت زیادی دارد.
به زبان ساده، ممکن است روی کاغذ بیش از ۱۰۰ هزار مگاوات نیروگاه داشته باشیم، اما همه این ظرفیت در یک لحظه مشخص قابل استفاده نباشد. محدودیت سوخت، تعمیرات، شرایط آبوهوایی، وضعیت منابع آبی (برای تولید نیروگاههای …
