به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، بازیهای آسیایی ناگویا برای ورزشهای آبی ایران بیش از آنکه میدانِ وعده دادن مدال باشد، صحنهای برای سنجش فاصله واقعی این رشتهها با سطح اول آسیاست. ایران در سه رشته شنا، شیرجه و واترپلو نماینده خواهد داشت؛ سه رشتهای که شرایط و شانس آنها برای رسیدن به سکو کاملاً متفاوت است.
اگر قرار باشد بدون شعار و با نگاه فنی درباره شانس ایران صحبت کنیم، واترپلو را باید جدیترین گزینه مدالآوری دانست؛ شنا در دسته رشتههای دشوار برای مدال گرفتن قرار میگیرد و شیرجه نیز اگرچه شانس غافلگیر کردن رقبا را دارد، اما در مادههای هماهنگ با یک چالش مهم روبهروست.
واترپلو؛ واقعیترین مسیر ایران به سکو
واترپلو پیش از هر چیز یک سابقه مهم در بازیهای آسیایی دارد؛ ایران در جاکارتا ۲۰۱۸ به مدال برنز رسید و همین تجربه نشان میدهد که صحبت از سکوی آسیا برای این تیم صرفاً یک آرزو نیست.
البته فاصله ایران با قدرتهای اصلی قاره همچنان وجود دارد. در آخرین دوره مسابقات قهرمانی آسیا در سال ۲۰۲۵، ایران چهارم شد؛ ژاپن قهرمان شد، چین در جایگاه دوم قرار گرفت و قزاقستان سوم شد.
این رتبه یک واقعیت مهم را نشان میدهد: ایران در محدوده تیمهای مدعی حضور دارد، اما برای رسیدن به مدال باید از حداقل یک رقیب قدرتمند بالاتر برود و در بازیهای حساس، اشتباهات کوچک را به حداقل برساند.
پنامتاش ، یکی از برگهای برنده
یکی از نقاط قوت تیم ملی واترپلو، حضور مهدی پنامتاش در رأس کادر فنی است؛ مربیای که از نظر شناخت این نسل از بازیکنان و مسائل فنی تیم، میتواند یکی از عوامل مهم موفقیت ایران باشد.
اما حتی بهترین کادر فنی هم زمانی میتواند فاصله با تیمهای بالاتر از خود را کم کند که تیم فرصت کافی برای قرار گرفتن در شرایط واقعی مسابقه داشته باشد. به همین دلیل، برگزاری اردو و مسابقه با تیمهای خارجی نه یک برنامه جانبی، بلکه بخشی از آمادهسازی ضروری این تیم برای ناگویاست.
در واترپلو، تمرین صرف بهتنهایی نمیتواند تمام نیازهای تیم را پاسخ دهد. بازیکن باید در مسابقه تحت فشار، در دقایق پایانی، مقابل حریف قدرتمند و در شرایطی که نتیجه یک گل تعیینکننده است، تصمیم درست بگیرد.
اینجاست که یکی از مهمترین نگرانیهای فنی واترپلوی ایران خودش را نشان …
