به گزارش برنا، تصور اینکه با ایجاد محدودیت در تجارت خارجی، زنجیره تأمین غلات کشور بلافاصله با بحران مواجه میشود، بیش از آنکه با واقعیت بازار منطبق باشد، ناشی از نگاه تکمسیره به تجارت است. ایران طی سالهای گذشته شبکه متنوعی برای تأمین غلات و نهادههای دامی ایجاد کرده و علاوه بر مسیرهای دریایی، ظرفیت جابهجایی زمینی از کشورهای پیرامونی نیز در این شبکه اهمیت دارد. در چنین شرایطی، مسئله اصلی نه صرفاً «وجود کالا»، بلکه مدیریت زمان خرید، انتخاب مبدأ، هزینه حمل، تخصیص ارز و سرعت ترخیص است.
محمد جعفری، دبیر انجمن غلات ایران، اخیرا صراحتاً اعلام کرده است: «غلات تا پایان سال تأمین است و نگرانی در این خصوص نداریم.» او درباره واردات گندم دامی نیز توضیح داده که بر اساس تصمیم هیأت وزیران، واردات این محصول تا سقف تعیینشده وزارت جهاد کشاورزی انجام خواهد شد و نخستین نرخ اعلامشده برای آن ۲۳۵ یورو به ازای هر تن بوده است. این واردات قرار است از مسیر شرکتهای وابسته به وزارت جهاد کشاورزی انجام و محصول در سامانه بازارگاه به جامعه هدف عرضه شود.
کشور چقدر به علات نیاز دارد؟
در تصویر کلان امنیت غلات، اعداد نشان میدهد ایران همزمان از ظرفیت تولید داخلی و واردات استفاده میکند. برآوردها حاکی از آن است که تولید گندم کشور حدود ۱۶ میلیون تن در سال است، در حالی که مصرف به حدود ۱۸ تا ۱۹ میلیون تن میرسد و بخشی از نیاز از طریق واردات پوشش داده میشود. در جو، تولید داخلی حدود ۳.۱ تا ۳.۵ میلیون تن در برابر مصرف نزدیک به ۵.۸ میلیون تن است و بنابراین حدود ۲.۳ میلیون تن واردات مورد نیاز است. اما نقطه حساستر ذرت است؛ مصرف کشور حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیون تن برآورد میشود و بخش عمده این نیاز از خارج تأمین میشود؛ بهگونهای که نیاز وارداتی ذرت حدود ۱۱ میلیون تن برآورد شده است. بنابراین مسئله اصلی امنیت غذایی ایران نه نبود غلات در بازار جهانی، بلکه تضمین مسیر واردات، تنوع مبادی تأمین، هزینه حمل و سرعت انتقال کالا از مبدأهایی مانند روسیه و برزیل تا مرزها و بنادر کشور است.
روسیه، حلقه نزدیکتر در زنجیره زمینی و منطقهای
در سناریوی فشار بر مسیرهای تجارت، روسیه برای ایران صرفاً یک تأمینکننده دوردست نیست؛ بلکه به دلیل موقعیت جغرافیایی، دسترسی به شبکه حملونقل منطقهای و امکان …
